Melbourne en de terugreis

Na de avonturen in de Bay of Islands is het afscheid nemen van NZ niet makkelijk. Het is een land met ongekende mogelijkheden voor kayakken waarvan de meeste mensen hier nog geen idee hebben als je het vergelijkt wat wij soms uitspoken. De laatste dagen in de Bay of Islands waren onvergetenlijk mooi.

Helaas ga ik weer langzamerhand opweg naar het echte leven en sta ik al vroeg in de middag op het vliegveld voor het eerste stukje, naar Melbourne en naar Oceanroad in Australie. Als ik door de douane ben hoor ik de luidsprekers mijn naam roepen door de vertrekhal. Bliksems wat is dat nou weer. Mijn brander zit in mijn rugzak en de beveiliging wil deze uit de rugzak halen. Ik moet mee naar een klein kamertje onder in het vliegveld waar de bagage wordt getransporteerd. Twee mensen inspecteren mijn brander en ruiken een benzine geur. Logisch want het is een benzinebrander. Helaas nemen ze hem in omdat het niet is toegestaan om een brander mee te nemen die naar benzine ruikt. Jammer jammer voor mijn mooie Optimus brander waar ik zoveel plezier en avonturen mee beleefd heb.

Na de landing in Melbourne moet ik enorm omschakelen in het stadsleven en ik ben er nog steeds niet aan gewend moet ik zeggen. Vlak na de landing maar even ge-smst naar huis dat ik in Melbourne ben. Ik krijg een bericht terug uit Nederland wat me wederom erg raakt en waar ik nu niet verder op in ga.

De volgende dag reis ik door naar Oceanroad, het surfersparadijs voor mensen met een surfboard, op ongeveer 4 uur reizen van Melbourne. Hier ga ik nog een paar dagen chillen maar door de berichten van het thuisfront en het verlaten van NZ ben ik erg aan het nadenken. Gelukkig helpen de hoge golven die op het strand breken en een prachtig en indrukwekkend landschap geven me bij het relativeren.

Vandaag ben ik terug in Melbourne. De stad staat op zijn kop vanwege de formule 1 races. Wist ik natuurlijk niet maar de drukte valt me nog mee voor zo'n evenement. Deze dagen in Melbourne had ik achteraf gezien beter niet kunnen doen omdat het niet zoveel toevoegd aan de reis en ik liever nog een tochtje had willen varen in de Coromandel. Nog 6 uurtjes en dan zit ik weer hoog in de lucht opweg naar familie en vrienden en met een dag sta ik weer op Schiphol. De reis is dan niets meer dan een geweldige herinnering en een fantastische ervaring die ik absoluut niet had willen missen en waar ik een aantal goede vrienden in NZ aan heb overgehouden...

Coastbusters, IKFW en Bay of Islands

De eerste dag van het 3 daagse Coastbusters evenement is geweldig. Ondanks mijn verkoudheid en de zweet druppels die van mijn voorhoofd rollen zie ik diverse bekende gezichten uit de boeken en de kayakbladen. Verschillende sprekers hebben interssante verhalen over hun kayaktrips waaronder Paul Caffyn, Sandy Robson die beide Australie rond hebben gevaren. De Tsunami Rangers die in golven van 5 tot 7 meter hoog surfen en tussen rotsen door glippen alsof het niets is. Teveel om op te noemen van wat er allemaal gebeurd en de hoeveelheid parallel sessies. De volgende dag is geen beste voor mij en ik besluit om in het huis van Anneke en David uit te rusten en te slapen om niet nog verkoudener te worden tijdens het Internationale Kayak Festival Week (IKFW). 's Avonds brengen David en Anneke me naar de camping op een uur rijden vanaf Auckland, in Martinsbay. Op de camping zie ik weer dezelfde gezichten en een aantal mensen hebben al gehoord dat ik me niet zo goed voel maar gelukkig knapt het op. Dat moet ook wel omdat er morgen gesurft wordt met de Tsunami Rangers en daar wil ik absoluut bij zijn.

Alles is ingepakt en ik heb een Mariner kayak uit de VS, een oud beestje maar met een perfecte romp die lijkt op de Europese kayaks. Dat moet wel goedkomen met het surfen vandaag. Met z'n zessen in het busje van Biff opweg naar het strand. De golven zijn perfect en ik zit vol energie om te peddelen. Alle bekenden zijn op het strand of aan het surfen. Vanaf 11.00 uur tot en met 15.00 uur heb ik met een half uur pauze aaneen stuk door gesurft. Sandy Robson raakt in de ochtend mijn boot nog als ze in een surf terecht komt en JKA probeert nog achterwaarts te surfen. In het begin van de middag komt Debra van de Tsunami Rangers naar me toe lopen. "Heeeee, mister Hotdog...love to see you surfing, show us some more!"Daar gaat ie dan, na een aantal prachtige runs waarbij ik vanuit de bongoslide de kayak weer in een surf krijg komt Debra weer naar me toe lopen. "On the land you're so quiet and friendly but at sea you're an ANIMAL..." roept ze, ik moet er erg om lachen en ga nogmaals een paar surfjes pakken.


's Avonds laten Debra en Jim nog een film zien van de Tsunami Rangers. www.tsunamirangers.com .Na de film raken we aan de praat en aan het einde van het gesprek wil ik de DVD kopen. Niks d'r van, ik krijg de DVD omdat ze me willen aanmoedigen om door te gaan met kayaksurfen.

De regen tikt hard op de tent als ik wakker wordt. De wind blaast om de tent heen en de groep heeft zin om oefeningen op zee te gaan doen. Ik ga een van de kleine groepen leiden en we hebben veel plezier met reddingen. Debra komt nog even kijken en een nieuwe instap techniek demonstreren. De leg up rescue die door mij al snel de High heel rescue wordt genoemd in de avondsessie. Na de ochtendtraining warmen we ons op in de hotpools en daarna een gezellig hapje bij een wijnproeverij, ach het leven is zo slecht nog niet .

De volgende dag is er een tocht gepland rondom een van de eilanden. Onze groep heeft prima peddelers maar er komt nog iemand bij met een kayak die lijkt op een vistrawler. Uit het dek steekt een vlag en een vishengel en na een tijdje zie ik hem in eens ondersteboven liggen in de golven. De wind is sterker geworden en door alle rommel op het dek is hij topzwaar. Robbie Banks zet hem de eerste keer in z'n boot. Na een half uur ligt meneer voor een tweede keer ondersteboven en ben ik de eerste die bij hem is. Als hij in de boot zit sloop ik eerst alle rommel van het dek. JKA sleept ons ondertussen bij de rotsen vandaan. Als de boot leeg gepompt is varen we verder naar een strand voor een korte pauze. De groep is niet erg snel en pas na 10 uur peddelen komen we weer op de camping aan. Het eten hebben we gemist maar gelukkig hebben ze wat prakkies achtergehouden voor onze groep. Direct na het eten mag ik mijn presentatie weer geven over het wad. Het maakt indruk omdat de plaatjes niet spectaculair zijn maar iedereen wel door heeft dat de navigatie erg belangrijk is en dat het vaarwater verradelijk kan zijn. Na mijn verhaal loop ik nog even bij Jim en Debra langs om de foto's van deze week uit te wisslen. Als we afscheid nemen nodigen ze me uit om hen te bezoeken in California en samen met hun te gaan peddelen....mijn mond valt open omdat ik dat niet verwacht had. Ze nodigen namelijk niet snel mensen uit.
Op de laatste dag van het festival varen we nog met z'n allen naar een vogeleiland waarna we afscheid nemen van iedereen. Tijdens deze week heb ik ook een kayakguide ontmoet die zijn eigen bedrijf heeft in de Bay of Islands in het noorden van NZ. Ik mag met hem mee en hij wil een kayak aan me uitlenen, zeker na mijn verhaal van de Waddenzee heeft hij er alle vertrouwen in. Het betekent wel dat ik alleen ga peddelen vanuit Russel naar Cape Bret. Vlak daarna komt Robbie naar me toe om me uit te nodigen om in de Coromandel te gaan varen. Helaas heb ik de afspraak met Mark Hutson al gemaakt en ik nodig haar uit om met mij mee te peddelen. Een half uur later rijden we met twee auto's naar de Bay of islands.

Als we alle spullen hebben ingepakt start Robbie de auto. Tik tik tik doet de startmotor, we hebben geen stroom in de accu. Na een paar telefoontjes komt er een mannetje met een nieuw accu en kunnen we op pad. Door al het inpakken en het gedoe met de accu vertrekken we erg laat en komen we pas om 20.00u aan in het plaatsje vanwaar we vertekken naar het eiland Urapukapuka. Het is donker maar we besluiten toch te gaan, het is maar een half uurtje en we kunnen het eiland zien liggen. De zee licht op door de fosforiserende diertjes in het water als we er doorheen peddelen. Het is zo donker dat je alle sterren aan de hemel kunt zien. Kleine vissen springen in het rond en de zintuigen staan op scherp. Na een halfuurtje komen we op het eiland aan en staan we op het strand. Wat een geweldige ervaring om een nacht tochtje te maken in deze omgeving.

De volgende dag peddelen we langs de kust en praten we wat over de dingen die ons bezig houden. Grappig dat ze zo snel de keuze heeft kunnen maken om mee te pedden en het is des te leuker omdat we allebei het gebied niet kennen. Als we uiteindelijk op het strandje aankomen is het even zoeken naar een kampeerplek door alle rotsen en de steile hellingen. De waterval is een fijne verasssing om het zout weg te spoelen en het vuurtje brengt nog wat extra sfeer aan deze tocht. We zijn dicht bij Cape Bret en the Hole in the Rock.
De boten zijn weer ingepakt en de Cape is inzicht. Erg imposant om eromheen tevaren en door the Hole in the rock. Door de stroming rondom de Cape komen de vissen boven borrelen en hele scholen vis verschijnen aan de oppervlakte. Er liggen dan ook veel bootjes met mensen die hier een hengeltje uitgooien. Al peddelend is het genieten van de omgeving en varen we verder rondom de Cape richting het zuiden. Tijdens de lunch is het uitkijken om op de rotsen te klimmen en een plekje te vinden voor de boten. Mark heeft ons snorkelspullen gegeven, het is adembenemend om tussen de vissen te zwemmen en alle kleuren van het oceaanwater te zien. De terug weg naar het eiland Urapukpuka is wederom prachtig en we zijn er allebei stil van. Bij Cape Bret stappen we nog even uitvoor een korte pauze bij de DOC hut waar de wandelaars overnachten. Daarna varen we terug voor een kampeerplek om de volgend ochtend weer terug te rijden naar Mark waarna Robbie me terug brengt naar Auckland. Wat een geweldige afsluiting van deze reis.

Auckland

Vanuit Picton heb ik de ferry weer gepakt naar Wellinton. Hier voer ik 41 dagen geleden ook toen ik opweg ging naar het zuidereiland en nu dus terug naar het noordereiland. In Wellington blijf ik een nacht en daarna reis ik met de trein door naar Auckland voor het Coasbusters kayakfestival en het internationale kayakfestival.


De nacht in de backpackers is erg onrustig door mensen die maar in en uit de kamer lopen maar goed zo gaat dat dan. 's morgens gaat de wekker alweer vroeg omdat ik met de trein naar Auckland reis. Een treinrit van ongeveer 12 uren in een treinstel dat wordt voortgetrokken door een diesellocomotief. Het gaat niet heel snel maar het uitzicht op het landschap is geweldig. Daarom heb ik ook de trein genomen.


In Auckland wachten David en Anneke Williams me op, ze zijn het gastgezin waar ik tijdens Coasbusters verblijf. Ze wonen in een buitenwijk in Auckland dat tegen een heuvel is gebouwd en ze hebben drie kinderen. De eerste dag in Auckland vermaak ik mezelf in de stad en breng ik een bezoekje aan het maritiem museum om de kajak van Paul Caffyn te bewonderen waarmee hij rond AUS is gevaren. Dat maakt het wel bijzonder omdat ik bij het thuis geweest ben en nu zijn kayak in het museum zie. Na het museum heb ik nog een rondje gevaren in de haven op een klassiek vrachtschip dat ze hier een scow noemen. Dat lijk verdacht veel op schouw omdat het ook een schip is met een platte bodem en een midzwaart. Later in het museum hoor ik dat het inderdaad een ontwerp is dat is gebaseerd op de Nederlandse schouw en via Canada naar NZ is gebracht.


Auckland en kayak Paul Caffyn


Strand van Kaikoura en trein naar Auckland


Na het museum neem ik een kijkje op de 133 meter hoge skytower die midden in de stad staat en een prachtig uitzicht biedt. Je kunt er ook vanaf springen aan een kabel......deze keer maar niet gedaan. Na een bakkie koffie en een appelkruimel muffin komt Anneke Williams me ook al weer ophalen na haar werk.


De volgende morgen is het hoog tijd om eens te gaan peddelen. Met een aantal mensen gaat we een tochtje maken vanuit de haven van Auckland naar een eiland dat een mooi uitzicht biedt over de stad. De groep bestaat uit iemand uit Servie, Bulgarije, Australie en twee Nieuw Zeelanders. Niemand van ons heeft hier eerder gevaren maar het zijn allemaal zeer ervaren kajakkers. Een prachtig tochtje waarbij we onder andere ook nog een stukje meekrijgen van de worldcup catamaranrace als er inmiddels 20 knopen wind staat.


De dag erna wordt ik wakker met een hoofd als een bowlingbal, althans zo voelt het, en mijn neus zit vol. Het koudje van gister lijkt nu een griepje te worden. Balen want Coastbusters begint vandaag. Met een doos pillen ben ik toch maar gegaan en heb ik veel interssante verhalen gehoord van mensen die zeer extreem in hoge golven en langs rotsen kayakken, de Tsunami Rangers, en van Paul Caffyn natuurlijk en Sany Robson die in haar eentje 25 jaar na Paul Caffyn rond Australie is gevaren en door krokodil is aangevallen. Althans, de achterkant van haar boot. Zeer interessant en leuk om zoveel andere mensen te onmoeten. Alleen die stomme verkoudheid maakt het er niet leuker op en ik doe dus vandaag ook niet mee aan het natte programma.


Vanavond begint het internationale festival maar ik moet nog zien of ik fit genoeg ben om te kamperen.


Dolfijnen en walvis in Kaikoura

Runanga - Christchurch - Kaikoura - Picton

Na Queenstown ben ik met de laatse restjes adrenaline in mijn lijf naar Runanga gereden om Paul Caffyn te ontmoeten. Toch ook wel weer een hoogtepunt in deze trip om de man die in zijn eentje in een jaar om Australie is gepeddeld te ontmoeten. Opweg naar Runanaga stop ik in Frans Jozef even om wat drinken te gaan kopen. Als ik het plaatsje in rij staat er een jonge dame langs de kant van de weg te liften. Het is 17.00 uur s'middags en opzich is het niet vreemd om dat een lift te vragen vanwege alle wandeltracks in de omgeving. Ik rij haar voorbij omdat ik toch ga stoppen voor een drankje. Als ik de boodschappen heb gedaan staat ze er nog. Ze moet nog helemaal naar Greymouth en ik ben alleen van plan om naar Hoikitika te rijden. Omdat ik ook al lang op de weg heb gezeten biedt ik haar een lift aan tot Hoikitika. Tranen rollen van de wangen als ze hoort dat ze een lift heeft tot aan Hoikitika. Pas na een tijdje in de auto verteld ze dat 'vrienden' waar ze mee reisde niet op haar wilden wachten die dag en dat ze haar bagage naar Greymouth hebben gebracht. Ze vertelden haar dat ze altijd wel een lift zou krijgen naar het hostel in Greymouth. Dat duurde dus even langer dan verwacht en ze had verder helemaal niets bijzich. Wat er allemaal is gebeurd weet ik niet maar uiteindelijk ben ik toch maar doorgereden naar Greymouth omdat ik daar anders de volgende dag toch langs zou komen opweg naar Paul. In Hokitika waren het weer tranen toen ik haar vertelde dat ik wel even door wilde rijden.

Enfin, bij Paul Caffyn was het ook een heel avontuur. Verhalen over zijn tochten natuurlijk maar ook het interieur en zijn leeftstijl is erg opmerkelijk. Zeer basic en eenvoudig maar wel op 5 meter van de zee met branding en al. Ja, dat vind je in NL niet meer. Hij heeft uiteindelijk nog een boek over het zuidereiland voor me gesigneerd en ik kreeg zijn boek over het noordereiland kado. Het was gezellig maar op sommige momenten was hij ook erg druk en onrustig met allerlei kayak zaken bezig. Zo ondersteund hij Babs, een vrouw uit zweden die in haar eentje nu ook het zuideiland aan het ronden is, net als Justine uit GB. Omdat er slecht weer aan kwam toen ik daar was moest hij allerlei mensen bellen om haar te kunnen bereiken. Erg leuk om mee te maken.

Na Runanga ben ik door gereden om mijn EPIRB in te leveren. Van Paul kreeg ik een binnen door route naar Christchurch. Ik heb ergens een verkeerde afslag genomen en kwam op een gravel road terecht die eindigde als 4x4 pad. Volgens de kaart zou het een weg moeten zijn die uiteindelijk wel weer op de goede weg uit zou moeten komen. Dikke stenen en keien raakten uiteindelijk de onderkant van de auto en ik gleed op een bepaald moment zijdelings richting een greppel. Gelukkig kon ik door rustig te rijden en weinig te sturen en gas te geven de boel in het spoor houden. Uiteindelijk ben ik wel omgekeerd omdat ik het niet meer vertrouwde en ik klamme handen kreeg. Het was ook al 17.00 uur toen het gebeurde en niemand wist dat ik daar was. Gelukkig neem ik altijd voldoende water mee en heb ik al mijn spullen in de auto, maar toch bedankt Paul de H voor de ritjes in de landrover. Heb ik nu wel wat aan gehad. Gelukkig geen schade aan de auto.

In Chirstchurch even snel naar Mapworld geweest en toen planken naar Kaikoura voor het walvissen kijken. Omdat er slecht weer opkomst was wilde ik nog voor het slechte weer walvissen kijken, nou dat is gelukt. haha. 's ochtens om 7.15 op de boot met een zware zeegang uitgevaren met 17 passagiers. Eentje zat voor in de 40 persoons catamaran met jet aandrijving, ikke, de rest zat achterin zeeziek te zijn. We hebben twee walvissen gezien, Sperm Whales, echt ge-wel-dig. Ze blijven 10 minuten ademen en duiken dan naar 1000 meter diepte. Ongelofelijk wat een grote beesten. Na de walvissen gingen we voor de wind naar de kust om dolfijnen te kijken. We komen op een grote golf terecht die het schip laat surfen. De golf wordt hoger dan de boeg en even slaat het water erover voordat de schipper naar stuurboord uitwijkt, haha, wat een fun, vind ik. We zien heel veel Dusky dolfijnen, zoveel heb ik er nog nooit bijelkaar gezien. En springen en doen en met de boot mee zwemmen, prachtig. Heb er ook een filmpje van. Daarna tegen de golven in varen.......opeens kom ik los van mijn stoel en klapt de boot tot twee keer toe vol op een golf, met een snelheid van 20 knopen. Een andere man komt ook omhoog uit zijn stoel en heeft last van zijn rug. Door de klap is er een storing in een van de motoren ontstaan, de pomp komt niet meer goed op druk. We gaan eerder terug naar de haven en wij krijgen ons geld deels terug en de beste man moest nog even ter controle naar het ziekenhuis. (Weet niet of er echt want aan de hand was want hij liep de hele rit al te mopperen dat de dolfijnen zo snel waren dat je er geen foto van kon maken, enfin, da's erg subjectief). Nou, ja wat doe je dan. Geld terug, dus geld over...(da's economie, toch?) en heb ik het tripje nog een keer geboekt omdat het zo mooi is. Na twee dagen is het slechte weer over en heb ik het tweede tripje gemaakt dat nog mooier was dan de eerste.

Na de belevenissen in Kaikoura is het tijd om te gaan rijden richting Picton. Daar heb ik vandaag de auto ingeleverd, wel jammer want het was mijn vriend voor 41 dagen waar ik veel plezier meer heb gehad. Enfin, nieuwe avonturen op het noordeiland lachen mij tegemoet. Vanmiddag ben ik met de ferry naar Wellington gegaan en morgen ochtend stap ik op de trein naar Auckland. Daar wordt ik van het station gehaald door David en Anneke Wiliams waar ik een paar dagen in huis mag verblijven vanwege Coastbusters. Dat start komende vrijdag.
Helaas doet de usb poort het niet, had van de week al eerder willen berichten maar niet alles werkt altijd zoals je verwacht of is mogelijk op de computers. De foto's komen dus nog.

Queenstown met Martyn en Kristy

Gistermiddag heb ik neef Martyn en zijn vriendin Kristy ontmoet. Het was geweldig om hem na zo'n lange tijd weer te ontmoeten en dan ook nog op deze plek. In Nederland zie je elkaar nooit en dan in NZ ontmoet je elkaar. We hebben eerst maar eens een biertje gepakt en daarna een hapje wezen eten en eens flink bijpraten over wat we allemaal beleefd hebben in de afgelopen jaren. Heel erg leuk.

De volgende ochtend was het tijd om iets te gaan doen. Martijn had erg zin om een paraglide te maken. Hangend aan een chute vloog hij een hele tijd in de vallei tussen Queenstown en Arrowtown. Een mooi gezicht vanaf de heuvel. Helaas heb ik er maar 1 foto van, de andere staan op de camera van Martijn. Kristy en ik hebben alles kunnen zien omdat we mee mochten in het busje als 'spectator'.

Nadat Martijn zijn pretje had gehad werd het tijd om met z'n drieeen iets te gaan doen. Tja, en wat ga je dan doen?? Jetboaten in Skippers Canyon! Of te wel in een speedboot met jetaandrijving (waterstraal) op een smal riviertje gaan jakkeren. Spectaculair om mee te maken, je kon ons horen lachen boven al het lawaai uit.

Na alle actie zijn we wat gaan relaxen in Queenstown en hebben we na het eten afscheid genomen. Misschien zien we elkaar nog ergens bij de boot als we naar het noordereiland gaan en anders vast wel als we terug zijn in Nederland.

Vandaag heb ik Grieke gebeld, ze is vandaag jarig, althans hier al wel, 12 uren eerder. In Nederland is het nu nog de 18e. Was wel grappig om haar dat even te horen zeggen: " ja maar, ik ben morgen jarig", haha.

Vandaag ook een slecht bericht gehad en dat raakt me op dit moment ook erg. De mensen die het weten begrijpen wel wat ik bedoel, en daar laat ik het even bij.

Zodadelijk stap ik in de auto en ga ik opweg naar Runanga voor een bezoekje aan Paul Caffyn.

Te Anau - Queenstown

Na 8 dagen pech gehad te hebben begint 'good luck' weer wat de overhand te krijgen. Wat is er allemaal gebeurd. Sinds het drama op Stewart Island stonden de sterren blijkbaar niet meer helemaal in de goede richting. Na het eiland probeerde ik Justine te ontmoeten, de kayakster uit GB die het zuidereiland rond vaart. Toen ik de haven van Bluff invoer met de ferry vertrokken zij net uit de haven. Ik heb er nog een foto van kunnen maken maar daarna heb ik ze niet meer kunnen achter halen. Ik ben er zelfs voor naar Riverton gereden. Daar heb ik trouwens prima overnacht boven een cafe, dat was weer erg positief. Na Riverton ben ik via de kust naar Te Anau gereden om een kajaktrip te boeken omdat ik erg zin had om te varen. Voor de komende week was alles volgeboekt dus heb ik maar een cruise geboekt met overnachten, ik had het laaste bed aanboord. Helaas was ik een van de jongsten op het schip, veel grijze haren, en ik begon ze ook te krijgen... Na de cruise, die onder een strak schema werd geleid waarbij je vooral niet moest nadenken want dan liep het mis, haha. We hebben nog wel dolfijnen gezien dus dat maakte weer veel goed.

Na de trip ben ik teruggereden naar Invercargill om een nieuw regenjack te kopen. Ik heb die van mij ergens laten liggen blijkbaar want ik kan hem nergens meer vinden. In heel Invercargill geen goed jack te vinden en alle backpackers waren volgeboekt. Nadat ik het 5e hostel in Queenstown had gebeld had ik wederom het laatste bed. Is dit dan toch geluk of pech? Pech blijkbaar want op de heenreis naar Queenstown, die ik pas om 17.00 uur starte, kreeg ik een fixe steen tegen de voorruit. Een prachtige glinsterende ster tot gevolg... Enfin, eenmaal in Queenstown zou het toch beter moeten gaan. Queenstown is DE stad in NZ waar je voor veel geld ongelukken kunt krijgen. Bungy jumpen, jetboaten e.d. niets is hier te gek.

De volgende ochtend, gister 16 feb, ben ik naar een toeristoffice gegaan om wat dingen te boeken. Een zeiltochtje op een America's cup zeiljacht en voor de volgende dag een 4x4 experience, zelf rijden in een Landrover. Dat leek me wel wat, helaas, de zeiltocht werd afgeblazen en de 4x4 kan alleen maar als je met z'n tweeen bent. De dames van het kantoor voelden erg met me mee toen ze hoorden hoeveel pech ik de afgelopen dagen heb gehad. Maar ik kan er gelukkig om lachen, zelfspot is een goede manier. Dus heb ik gister een mooi tocht gewandeld in Wanaka en dat leverde een prachtig plaatje op van een berg met sneeuw en een mooi meer op de voorgrond. Ik wist dat het daar in de buurt moest zijn. Ik realiseerde me op dat moment met dat beeld dat 'bad luck' erg relatief is. Het is even een moment dat je de dingen even niet in de hand hebt maar het feit dat ik mijn baan heb opgezegd en dat ik dit plan ook daadwerkelijk aan het uitvoeren ben kan absoluut op tegen een aantal pech dagen. Gelukkig kan ik ook uit de pechdagen wel weer de positieve dingen halen. Als het even niet zo gaat zoals gepland dan is het tijd om iets te gaan doen en een keus te maken uit de opties die er zijn. Komt tijd, komt raad.

Vanochtend kwam gelukkig 'good luck' weer tevoorschijn. In de backpackers noemen ze me al mr badluck, haha. Om 9.30 stond ik te rillen op een platform voor de Canyon Swing. Of te wel, je springt van een rots, 60 meter vrije val en daarna spannen zich twee kabel die je als een schommel door het Canyon laten slingeren. Kijk maar op Youtube hoe dat gaat. Ik heb zelf ook nog een filmpje gemaakt van de val, ziet er heftig uit maar is te groot voor Youtube, die houden jullie tegoed.

http://www.youtube.com/ajkayak

Daarna even relaxen en toen de boottocht gemaakt op het zeilschip dat in 2001 aan de wedstrijd heeft meegedaan. Een geweldige dag gehad dus. Vanavond wordt het ook erg leuk. Dan ga ik Marijn en Kristy ontmoeten, mijn neef met vriendin, die ik al een hele lange tijd niet meer heb gezien en uitgerekend hier ga ontmoeten.

Wat ik morgen ga doen dat weet ik nog niet. Misschien iets samen met Martijn en Kristy, lijkt me leuk. Enfin, dat zie ik morgen wel weer. Dinsdag reis ik naar Ranunga en ga ik Paul Caffyn ontmoeten.

Christchurch - Stewart Island

Na het leuke weekend in Okainsbay ben ik weer terug gereden naar Christchurch om daar een paar dagen door te brengen met Heike, die ik weer heb ontmoet. De eerste dag ben ik alleen naar het Antarticcenter geweest. Een centrum over de onderzoeken op het continetn. Het leukste van het centrum was een ritje in een Zweeds rupsvoertuig (mocht voorin zitten) en een Windchillmeter in de koudekamer van -25 graden.

Na 1 dag door de stad te hebben gezworven had ik het eigenlijk wel weer gezien en heb ik de auto weer gepakt naar Akaraou gereden. Het dorpje is een van de plaatsen die door de Fransen is ontwikkeld en draagt dan ook nog de typische Franse sfeer. Net buiten het dorp is een boerderij waar ze een backpackers hebben en een camping. Een prachtige plek met een mooi uitzicht over de baai. Na het drukke kajakweekend heb ik heerlijk kunnen uitrusten en eens van de zon kunnen genieten. Opzich is het wel uitkijken met de zon want voor je het weet ben je verbrand, goed insmeren dus. Ook 's nachts is het uitkijken omdat er op het hele terrein geen licht brand, maar je de sterren wel destebeter kunt zien.

Na deze geweldige dagen in Akaraou was het tijd om weer eens wat te gaan doen. In Christchurch heb ik een EPIRB, noodradiobaken gehuurd voor mijn snode plan om rondom Stweard Island te gaan peddelen. Een riskante trip die nog maar door een dozijn mensen is gedaan. Een echte uitdaging dus voor de gevorderde peddelaar. JKA heeft een poging gedaan en heeft door slecht weer 5 dagen op een stran gezeten en heeft zich uiteindelijk door een Heli van het strand laten halen. Opweg naar het eiland spookt dat nog wel een paar keer door mijn hoofd als ik de verhalen op de radio hoor van de vermiste transatlantischekajakker Andrew die nog steeds niet is gevonden nadat de reddingsdiensten pas na 25 minuten na het EPIRB signaal actie ondernomen.

Enfi, als ik eenmaal op Stewart Island ben maak ik een afspraak met Liz over de kajak. Ik had haar al gemaild maar alleen een vage reactie gekregen. Alles is perfect. Het weer, mijn voorbereidingen en de EPIRB. DAn komt het antwoord van Liz, NEE. ##$%&&*#$!%$, ik kan haar niet op praten en ik begrijp uit haar lichaamstaal dat het haar eigenlijk helemaal niet interesseert wie ik ben en wat ik kom doen. Ik vraag haar of ze een advies heeft. Ze geeft me het advies om een berichtje op het prikbord te hangen. Of een dagtrip met haar kajakbedrijf, die lol gun ik haar niet. Halverwege het gesprek geeft ze aan weg te willen en ze staat op. Ze geeft als reden aan de heli actie van JKA en het imago van het eiland en haar bedrijf. Ik ben heel erg teleurgesteld en ga opzoek naar iemand die me mischien een boot wil lenen. Helaas lopt dat op niets uit en als ik de boten op het eiland zo bekijk dan wil ik die boten niet eens. JKA had me er ook al voor de boten gewaarschuwd. Je kunt merken dat JKA door de BCU is geschoold, het niveau van het kajakken is erg laag hier waardoor de mensen je moeilijk in kunnen schatten en je veel mensen met een grote bek hebt die de ongelukken veroorzaken. Op de radio was het verhaal dat er alweer een Amerkaan van een berg is gelazerd zonder goede spullen. (Jullie begrijpen dat ik heeeeel erg baal). Het had 1 van de hoogtepunten moeten zijn.

Vandaag ben ik weer terug gegaan naar Bluff en heb ik mijkn auto weer bij de backpackers opgepikt. Toen de eigenaren van de BP het verhaal hoorden en mijn ervaringen vonden ze het erg jammer voor me, kreeg een bakkie koffie en een toast met kaas van ze. Erg aardig.

Op dit moment ben ik in Riverton, opweg naar Te Anau en daarna ga ik Martijn en Kristy en Paul Caffyn opzoeken.

Toen ik met de Ferry in Bluff aankwam zag ik Justine uit GB net de haven uit peddelen met haar maatje. Ze varen in drie maanden rond het zuidereiland. Nog eens balen want die heb ik dus ook net gemist. Ik had gehoord dat ze in de buurt waren van Bluff. Misschien dat ik ze in Riverton nog zie.