Het starten van mijn eigen kajakbedrijf zou een optie kunnen zijn. Het gidsen en leiden van tochten levert geen enkele cent op (dat wist ook al wel) en de manier waarop Tom het voorelkaar heeft is natuurlijk super. Hij heeft alleen zijn tijd mee gehad. Marahau puilt nu uit van de bedrijven en hij gaf al aan dat het nu niet erg druk was. Genoeg aanbod dus....
In Nederland is het seizoen te kort heeft hij uitgelegd, en zijn de omstandigheden niet makkelijk om met beginners te varen. En lastige optie dus om daar iets te beginnnen.
Enfin, ik moet zeggen dat het me nu ook erg goed bevalt en dit een leuke manier is om rond te reizen in een land. In NL je geld verdienen en af en toe dit soort reizen maken is ook een optie.
Zo wat rondrijdende kom ik aan bij de langste hangbrug van NZ. Een bezoekje waard natuurlijk maar erg vercommercialiseerd. Zoals heel veel dingen uiteraard.
Als ik de kust nader bij Westport wordt het echt mooi. Enorme brekers rollen op het strand en bij iedere bocht wordt het uitzicht mooier en mooier. Westport valt me erg tegen dus rij ik door langs de kust om bij de Hoikitika een backpackers te zoeken aan het strand. Een man uit Noorwegen komt bij me aan het tafeltje zitten en we praten wat over het rondreizen. Hij is al een half jaar onderweg en is 42 jaar. Hij reist veel rond en heeft ook zijn baan opgezegd. Dat hoor ik trouwens heel veel om me heen. Na het eten gaat hij nog gloeiwormen kijken en ik besluit om een wandelingetje te maken op het strand. Weer een beetje zo'n moment dat je niet alleen wilt zijn maar het is niet anders. Het gaat wat met golfbewegingen. Het ene moment zit je in de gezelligheid en het andere moment voel je je wat alleen. Ook dat hoor ik meer om me heen.
In de backpackers is het erg stil. Iedereen zit te lezen en het is best saai want ik heb geen zin om te lezen.
Er volgt een gesprekje met twee dames over het feit dat iedereen zit te lezen, pffffff, nou goed. Binnen een aantal minuten is opeens iedereen weg en zit ik nog met 1 meisje te praten. Het gesprek gaat ineens over reizen en over wat je nu eigenlijk wilt, later. Op de een of andere manier trek ik bij haar de laatjes open en er ontstaat een indrukwekkend gesprek. Ze had in het begin nogal een 'live life to the max' houding, f...k woorden en sh..t praat maar dat verdwijnt ineens, en het gesprek gaat over boeken. En dat zij boeken helemaal niet saai vind maar dat wel zegt omdat haar vrienden dat vinden... Hoe kun je jezelf zo voor de gek houden. Jammer dat er na een uur weer mensen binnen komen zodat we het niet af kunnen ronden.
De volgend morgen stap ik uit bed en loop ik met mijn sloege kop naar de douche, wens iedereen een goedemorgen en loop de trap af. Opeens draai ik me om en kijk naar de tafel. Heike kijkt me aan en zit aan haar ontbijt. Zij heeft hier ook geslapen en we wisten allebei niet dat we in het zelfde hostel zitten. Heel erg leuk om haar weer even te ontmoeten. Helaas gaat ze vandaag alweer weg richting de gletcher, verder naar het zuiden. Dat is te ver reizen voor mij omdat ik naar Christchurch ga en zij verder naar het zuiden trekt, maar wel rond 5 feb in Christchurch is, als ik daar nog ben. Dus wie weet spreken we daar nog wat af. Zo gaat het dus ....maar wel balen dat ik haar gister niet eerder gezien heb.
Zodadelijk ga ik de rotsen verder bekijken en de woeste zee bij de 'blowholes' en daarna boodschappen doen. Dat moet hier ook gebeuren....
1 opmerking:
Prachtig zo'n tocht langs de rotsen en dieren. Dat is het echte Robinson Cruso gevoel. Je doet het geweldig!
Een reactie posten