Nelson en Marahau

Zo, dan nu maar weer eens een bericht van de belevenissen van de afgelopen dagen. De backbackers in Nelson is me uitstekend bevallen. Het is erg leuk om op deze manier te overnachten en om mensen te ontmoeten van verschillende nationaliteiten. Vooral 's avonds is het gezellig om de verhalen van iedereen te horen wat ze allemaal beleefd hebben. De eerste dag heb ik wat rondgelopen in Nelson en een aantal zaken gekocht zoals handstakellichten en de getijdentabel van NZ en de stroomatlas. Je heb die boeken niet overal nodig maar ik wil wel gewoon weten waar wel en waar ik ze niet nodig heb.

's avonds in het hostel weer een gezellige avond gehad met een aantal mensen tot in de late uurtjes. Veel gelachen, daar was ik ook erg aan toe, om weer eens een goede grap te horen.

De volgende dag ben ik naar Marahau gereden, een 50 km van Nelson om te kijken hoe de kajakbedrijven daar georganiseerd zijn en om te kijken of ik daar iets zou kunnen doen. Het is een erg toeristische plek waar het makkelijk peddelen is. Veel mensen op het water dus.

Het eerste bedrijf dat ik binnen loop is MSK kayaks. De manager, Jack, geeft aan dat hij geen kajaks verhuurd aan mensen die er alleen op uit willen gaan, begrijpelijk uiteraard omdat de naam van het bedrijf op de kajak is geplakt. Mocht er iets gebeuren dan is hij de klos. Hij adviseert mij om gewoon mee te gaan op een tripje. Dat doe ik, en met mijn verdiende centen in Wellington boek ik een tripje voor een dag. 's avonds doe ik wat voorbereidingen voor de volgende dag en uiteraard drink ik weer een gezellig biertje mee bij de backpackers.

's morgens is het vroeg op om optijd in Marahau te zijn en ik geeft Christien, een meisje uit Duitsland een lift naar het plaatsje. Ze is best aardig maar wel een beetje 'poshy'.
In Marahau op de parkeerplaats komt Tom naar mij toe lopen, hij is de gids die de trip begeleid en hij geeft aan dat hij alleen een dubbele kajak heeft, en geen enkele. Het maakt mij niet uit, als ik maar plezier heb. Uiteindelijk weet hij zelfs Christien te overtuigen om mee te gaan op een tripje, we delen dus later een dubbele kajak, en dat is wel wat vreemd.. Er waren immers geen enkele kajaks meer?

We moeten eerst een stuk met een watertaxi varen, een speedboot met veel zitplaatsen. De kajaks liggen overdwars op het achterdek. Omdat er nogal wat deining op zee staat is het te ruig om de trip te varen die we aanvankelijk zouden doen. Wel een beetje balen omdat ik en geen enkele kajak heb en we de trip niet kunnen maken. Enfin, Tom doet wel zijn best om er wat van te maken en we hebben een leuk groepje. Op het strand wordt de boel ingepakt en doet Tom de eerste voorbereidingen. Hij blijkt een van de mensen te zijn die twee kajakbedrijven heeft en die zelfs twee restaurants in eigendom heeft. Een belangrijk man dus die zijn schaapjes op het droge heeft en nu overdag wat tripjes begeleid. Dat is dus de manier. Na de eerste introductie van het kajakken en de slagen moet hij even weg om te overleggen met een andere gids. Hij vraagt mij of ik de oefeningen van de slagen af wil ronden. Ik ben verbaasd dat hij me dat vertrouwen geeft maar voel me ook erg gevleid dat ik het mag doen. Dus ga ik verder met Christien, Ursusla en Hans om de peddeltechnieken onder de knie te krijgen.

Het gebied van het Abel Tasman park is erg prachtig, veel rotsen en ruigten en natuurlijk mooi helder en blauw water. Door de hoge dening gaan we niet ver de zee op maar blijven we wat op beschutte plekken. Ondanks dat heb ik toch veel plezier, het is immers een mooie omgeving.

Na de lunch maken we nog een kort tochtje, Christien heeft geen zin meer en blijft op het strand. Ursusla en Hans willen wel, dus gaan Tom en ik samen in een dubbele. Dat is ook erg grappig omdat en paar mooie surfgolven hebben uitgezocht om in de dubbele te surfen. Geweldig is dat, ik zit voorin en krijg alle buiswater over me heen en de 'spray' van de voorpunt tijdens het surfen. De uitdaging om samen in de dubbele te eskiomoteren gaat hij niet aan, hahaha. Daarentegen vraagt hij of ik met spoed meega op de watertaxi om kayaks en mensen op te halen die op het andere stranden zijn gestrand. Met een noodgang jakkeren we met de watertaxi over het water. Pikken de kayaks en de mensen op en varen weer terug. Het is achteraf een erg leuke dag geworden die heel anders liep dan ik had verwacht. Het mooie is zelfs dat Tom me een kajak wil lenen zodat ik zelf een tocht kan maken en kan overnachten op een strand dat alleen via het water te bereiken is. Dat vind ik een prachtig aanbod.

De volgende dag vaar ik rond in een geleende Sealion PE boot met al mijn spullen erin. Het is mooi weer maar de voorspelling is niet geweldig. Voor de lange termijn, ik kan dus alleen maar 1 nacht overnachten, er komt namelijk een oude tropische syclone aan die boven NZ komt uitrazen. Enfin, dat is voor latere zorg. Ik toer langs allemaal rotsen en zie zeeleeuwen, grijze pinguins en ander gevogelte.

Het is geweldig allemaal. Rond een uur of vier ga ik naar Mosquitobay, waar ik ga overnachten. 's Avonds zie ik een Possum rondstruinen opzoek naar eten. Gelukkig heb ik alles goed ingepakt en opgeruimd. Hij zwemt zelfs in het water naar een andere zandbank om eten te vinden. Als het donker wordt kun je de sterren zien, waaronder het Zuiderkruis en zelfs de maan kan ik zien opkomen. Fantastisch om dat mee te maken, maar wel een beetje jammer dat ik het in mijn eentje beleef.

De volgende dag ga ik weer terug naar Marahau en ben ik optijd in de haven. De bewolking komt al binnenzetten dus het slechte weer is opkomst. 's nachts barst het noodweer los, hevige regen en enorm veel wind. Tot in de vroege middag houdt het weer aan. Een aantal tenten op de camping waar ik overnacht ligt plat en zijn overstroomd. Met die van mij is niets aan de hand, alles is droog gebleven...

's middags ga ik er even opuit en loop ik in de richting van het huis van Tom. In het parkcafe neem ik een lunch en een bakkie koffie. Tijdens het eten ontmoet ik Heike uit Duitsland. Ze heeft een wandeling gemaakt vanaf een van de stranden, langs de kust naar het cafe en wacht op de bus die haar weer naar Nelson brengt. Om de tijd wat te doden blijven we wel twee uur zitten kletsen. Erg leuk, maar helaas neemt ze de bus weer naar Nelson. Na de lunch ga ik bij Tom op bezoek om te vertellen over de kajaktocht en hem wat vragen te stellen over een tocht rondom Stewart Island. Hij geeft aan dat nog maar een paar mensen rond Stewart zijn gevaren en dat het er pittig kan zijn vanwege de omstandingheden. Nog maar even goed bedenken dus. Al pratende geeft hij aan dat de eerste ontmoeting op de parkeerplaats een test was of ik inderdaad een coach ben of dat ik een schreeuwer was die perse zijn eigen boot wilde. Die treffen ze namelijk nogal vaak, vooral Amerikanen hebben er een handje van. Ik heb de test glansrijk volstaan volgens hem, en daarom wilde hij mij de boot ook uitlenen. Hij biedt me zelfs aan om, als Stewart Island niet lukt, zijn boot nogmaals te lenen voor een rondje om d' urvells island te varen. Dat is iets veiliger en je hebt dezelfde omstandigheden.

Weer een waardevol contact en ik bied hem aan om zeker contact op te nemen als hij weer in Europa is om eens een tochtje te maken. We zullen wel zien...