Wellington, de eerste drie dagen

Vanmiddag (11 jan) ben ik eindelijk in Nieuw-Zeeland aangekomen. De dagen hiervoor waren best leuk maar toch zat ik met mijn hoofd telkens al in N-Z.

Susan heeft aangeboden me van het vliegveld te halen maar ze weet niet zeker of ze het red. Ik loop eerst maar even wat in de aankomsthal rond, misschien dat ze laat is maar na een uurtje te hebben gewacht ga ik toch maar de stad in, naar een hostel. Via internet heb ik een op het oog. Als ik daar aan kom blijkt een Duits stelletje de boel te runnen voor de baas van het hostel. Als ik voor 1 dag heb ingecheckt bel ik Susan op. Tot mijn verassing biedt ze me aan om in haar huis te logeren voor de periode dat ik in Wellington ben. Sandy, haar vriend, komt me oppikken vanaf het hostel. Het Duitse stelletje vind het eerst wat vreemd allemaal, maar als we wat verder kletsen vinden ze het wel ok en krijg ik mijn geld terug.

Susan woont in een suburb van Wellington en verhuurt een kamer in haar huis aan een huisgenoot. We spreken 's middags eerst het programma door voor de komende dagen en gaan na het eten naar een 'Bluegrass' concert. Ik ben benieuwd.

Bluegrass blijkt folkmuziek te zijn. Met banjo's, gitaar en elektrische violen wordt vrolijke muziek gemaakt. Best gezellig allemaal en erg leuk om te zien hoe de Nieuw-Zeelanders zich vermaken.

De volgende ochtend gaan Sandy en ik een tochtje varen in de baai van Wellington. Het waait te hard om op open zee een tochtje te varen, maar in de haven is genoeg te zien. Samen met nog twee vrienden vertrekken we voordewind vanaf Petone naar Matiu island. Dit eiland is eerst gebruikt als quiarantaine eiland voor immigranten en vee. Later zijn op het eiland italiaanse inwoners van N-Z hier gevangen gehouden tijdens de WO II omdat ze per definitie al verdacht waren van verraad. Daarna is het eiland helemaal rat en muis vrijgemaakt om de vogels een kans te geven om er te broeden. In N-Z komen oorspronkelijk helemaal geen knaagdieren voor, die zijn geintroduceerd door de Europeanen. Het kanotochtje eindigt in Day'sbay.

De harde wind van vandaag wordt veroorzaakt door een tunneleffect door de beide bergruggen aan weerszijde van Wellington. Op het water komen zelf af en toe wervelwinden voor met zeewater, een soort van kleine waterhozen. Beetje het zelfde zoals we hebben meegemaakt op de Faeroer.

Zoals jullie kunnen zien hebben alle kayaks hier een roer in plaats van een scheg zoals wij dat hebben. Dat is o.a. ontstaan door Paul Caffyn, volgens hem kun je wel tot 50% energie besparen met een roer, en aangezien hier niet veel stranden en zandbanken zijn is dat misschien ook beter. Anders zou ik het niet aanraden omdat het kwetsbaar is en je er lui van wordt met het varen. Dat zal morgen ook wel blijken....

's avonds neemt Susan me mee naar vogelpark van 250 ha dat ook helemaal knaagdiervrij wordt gehouden om de vogels een kans te geven. In het park zitten onder andere kiwi's, nationale vogel van NZ. Als het donker is horen we de Kiwi's roepen maar het kost enige moeite om er een te kunnen zien. Er zitten er ongeveer 100. Vlak voor het einde horen we geritsel in de struiken. Iedereen staat doodstil en opeens komt de Kiwi uit de struiken en loopt vlak langs mijn schoenen, echt geweldig om mee te maken. Veel Nieuw Zeelanders hebben er nog nooit een gezien en vanavond struikelt er bijna een over mijn schoenen.

Het is nu 13 januari en vandaag gaan we met een groepje brandingvaren en surftraining doen. Eerst leg ik van alles uit over de techniek en de heupbeweging. Er zijn weinig kayakinstructeurs in NZ en daarom zijn ze erg blij als er iemand langskomt om training te geven. In NZ lenen mensen een boot van de buren en beginnen ze gewoon te varen. Ze leren zichzelf peddelen en dat is te zien, haha. Met name de heupbeweging en het sturen van je boot met je benen kan stukken beter, het 'opkanten'. Nu blijken ook wel de effecten van het gebruik van het roer. Voor de lunch gaan de technieken nog niet zo soepel. Als ik zelf een paar runs maak staan ze allemaal op een rijtje te kijken. Na een paar prachige golven met veel opspuitend water kom ik aan land en stellen ze allemaal vragen over het achtersteven roer en de lage steun om de techniek te verbeteren. Na de lunch zie ik een enorme vooruitgang en gebruiken ze het achterstevenroer en de lage steun prima. De roeren zijn uiteraard omhooggeklapt en ze moeten nu de boot 'opkanten' om in de golven te kunnen surfen en om de boot ook dwars in de golven omhoog te houden. Twee minder ervaren mensen beginnen met veel angsten en beven aan de eerste golven. Na paar golven en wat aanwijzingen zie ik een glimlach verschijnen. Aan het einde vertellen ze me dat ze veel meer vertrouwen hebben in de boot en het varen, een mooi compliment. Ze pikken de techniek ook goed op omdat ze veel minder ervaring hebben en geen houdingen hoeven af te leren.

Na een lekker douche en met een goed gevoel zit ik in de auto en rijden Susan en ik naar het huis van Douglas. Vanavond ga ik iets vertellen over het varen op het Wad. Iedereen heeft wat te eten meegebracht. Na het eten is het tijd voor de lezing. Dit wel het moment waar ik best een beetje tegenop omdat het kayakengels lastig is, laatstaan een verhaal vertellen over het Wad. Maar, hoe vaker ik er over praat hoe makkelijker het gaat. Na de eerste dia's gaat het praten steeds makkelijker en het is muisstil in de huiskamer. De dia's gaan over de afsluitdijk, het Wad en het maken van land d.m.v. het rijshout aan de dijk. Daarna komt het verhaal van de tocht van Cuxhaven naar Lauwersoog met allemaal dia's van zandbanken en slikvelden en geeft ik een uitleg over het getij en de wantijen. Ze vinden het prachtig maar ook vreemd hoe wij met de zee omgaan en dat de meeste mensen in het laagste deel van Nederland wonen.

Als we na de lezing weer bij het huis van Suzan zijn ben ik best moe. Het was een inspannende dag. Morgenavond ga ik nog een training geven over peddeltechniek en eskimoteren (rollen). Overdag wordt het tijd om het volgende deel van de reis te plannen en te bekijken of ik een auto kan huren en een ferry te regelen voor de oversteek naar het zuidereiland.

Susan mailt 's avonds nog naar een aantal mensen, waaronder Paul Caffyn die in een jaar tijd rond Australie is gevaren, wat we allemaal hebben beleefd dit weekend. Dat beloofd dus nog wat goeds de komende tijd. Ik ga ook zeker naar het forum in Christchurch omdat de kritieken goed zijn en Susan een mailtje rond gaat sturen, zelfs naar iemand op het meest zuidelijk eiland, Steward island.