Runanga - Christchurch - Kaikoura - Picton

Na Queenstown ben ik met de laatse restjes adrenaline in mijn lijf naar Runanga gereden om Paul Caffyn te ontmoeten. Toch ook wel weer een hoogtepunt in deze trip om de man die in zijn eentje in een jaar om Australie is gepeddeld te ontmoeten. Opweg naar Runanaga stop ik in Frans Jozef even om wat drinken te gaan kopen. Als ik het plaatsje in rij staat er een jonge dame langs de kant van de weg te liften. Het is 17.00 uur s'middags en opzich is het niet vreemd om dat een lift te vragen vanwege alle wandeltracks in de omgeving. Ik rij haar voorbij omdat ik toch ga stoppen voor een drankje. Als ik de boodschappen heb gedaan staat ze er nog. Ze moet nog helemaal naar Greymouth en ik ben alleen van plan om naar Hoikitika te rijden. Omdat ik ook al lang op de weg heb gezeten biedt ik haar een lift aan tot Hoikitika. Tranen rollen van de wangen als ze hoort dat ze een lift heeft tot aan Hoikitika. Pas na een tijdje in de auto verteld ze dat 'vrienden' waar ze mee reisde niet op haar wilden wachten die dag en dat ze haar bagage naar Greymouth hebben gebracht. Ze vertelden haar dat ze altijd wel een lift zou krijgen naar het hostel in Greymouth. Dat duurde dus even langer dan verwacht en ze had verder helemaal niets bijzich. Wat er allemaal is gebeurd weet ik niet maar uiteindelijk ben ik toch maar doorgereden naar Greymouth omdat ik daar anders de volgende dag toch langs zou komen opweg naar Paul. In Hokitika waren het weer tranen toen ik haar vertelde dat ik wel even door wilde rijden.

Enfin, bij Paul Caffyn was het ook een heel avontuur. Verhalen over zijn tochten natuurlijk maar ook het interieur en zijn leeftstijl is erg opmerkelijk. Zeer basic en eenvoudig maar wel op 5 meter van de zee met branding en al. Ja, dat vind je in NL niet meer. Hij heeft uiteindelijk nog een boek over het zuidereiland voor me gesigneerd en ik kreeg zijn boek over het noordereiland kado. Het was gezellig maar op sommige momenten was hij ook erg druk en onrustig met allerlei kayak zaken bezig. Zo ondersteund hij Babs, een vrouw uit zweden die in haar eentje nu ook het zuideiland aan het ronden is, net als Justine uit GB. Omdat er slecht weer aan kwam toen ik daar was moest hij allerlei mensen bellen om haar te kunnen bereiken. Erg leuk om mee te maken.

Na Runanga ben ik door gereden om mijn EPIRB in te leveren. Van Paul kreeg ik een binnen door route naar Christchurch. Ik heb ergens een verkeerde afslag genomen en kwam op een gravel road terecht die eindigde als 4x4 pad. Volgens de kaart zou het een weg moeten zijn die uiteindelijk wel weer op de goede weg uit zou moeten komen. Dikke stenen en keien raakten uiteindelijk de onderkant van de auto en ik gleed op een bepaald moment zijdelings richting een greppel. Gelukkig kon ik door rustig te rijden en weinig te sturen en gas te geven de boel in het spoor houden. Uiteindelijk ben ik wel omgekeerd omdat ik het niet meer vertrouwde en ik klamme handen kreeg. Het was ook al 17.00 uur toen het gebeurde en niemand wist dat ik daar was. Gelukkig neem ik altijd voldoende water mee en heb ik al mijn spullen in de auto, maar toch bedankt Paul de H voor de ritjes in de landrover. Heb ik nu wel wat aan gehad. Gelukkig geen schade aan de auto.

In Chirstchurch even snel naar Mapworld geweest en toen planken naar Kaikoura voor het walvissen kijken. Omdat er slecht weer opkomst was wilde ik nog voor het slechte weer walvissen kijken, nou dat is gelukt. haha. 's ochtens om 7.15 op de boot met een zware zeegang uitgevaren met 17 passagiers. Eentje zat voor in de 40 persoons catamaran met jet aandrijving, ikke, de rest zat achterin zeeziek te zijn. We hebben twee walvissen gezien, Sperm Whales, echt ge-wel-dig. Ze blijven 10 minuten ademen en duiken dan naar 1000 meter diepte. Ongelofelijk wat een grote beesten. Na de walvissen gingen we voor de wind naar de kust om dolfijnen te kijken. We komen op een grote golf terecht die het schip laat surfen. De golf wordt hoger dan de boeg en even slaat het water erover voordat de schipper naar stuurboord uitwijkt, haha, wat een fun, vind ik. We zien heel veel Dusky dolfijnen, zoveel heb ik er nog nooit bijelkaar gezien. En springen en doen en met de boot mee zwemmen, prachtig. Heb er ook een filmpje van. Daarna tegen de golven in varen.......opeens kom ik los van mijn stoel en klapt de boot tot twee keer toe vol op een golf, met een snelheid van 20 knopen. Een andere man komt ook omhoog uit zijn stoel en heeft last van zijn rug. Door de klap is er een storing in een van de motoren ontstaan, de pomp komt niet meer goed op druk. We gaan eerder terug naar de haven en wij krijgen ons geld deels terug en de beste man moest nog even ter controle naar het ziekenhuis. (Weet niet of er echt want aan de hand was want hij liep de hele rit al te mopperen dat de dolfijnen zo snel waren dat je er geen foto van kon maken, enfin, da's erg subjectief). Nou, ja wat doe je dan. Geld terug, dus geld over...(da's economie, toch?) en heb ik het tripje nog een keer geboekt omdat het zo mooi is. Na twee dagen is het slechte weer over en heb ik het tweede tripje gemaakt dat nog mooier was dan de eerste.

Na de belevenissen in Kaikoura is het tijd om te gaan rijden richting Picton. Daar heb ik vandaag de auto ingeleverd, wel jammer want het was mijn vriend voor 41 dagen waar ik veel plezier meer heb gehad. Enfin, nieuwe avonturen op het noordeiland lachen mij tegemoet. Vanmiddag ben ik met de ferry naar Wellington gegaan en morgen ochtend stap ik op de trein naar Auckland. Daar wordt ik van het station gehaald door David en Anneke Wiliams waar ik een paar dagen in huis mag verblijven vanwege Coastbusters. Dat start komende vrijdag.
Helaas doet de usb poort het niet, had van de week al eerder willen berichten maar niet alles werkt altijd zoals je verwacht of is mogelijk op de computers. De foto's komen dus nog.

Queenstown met Martyn en Kristy

Gistermiddag heb ik neef Martyn en zijn vriendin Kristy ontmoet. Het was geweldig om hem na zo'n lange tijd weer te ontmoeten en dan ook nog op deze plek. In Nederland zie je elkaar nooit en dan in NZ ontmoet je elkaar. We hebben eerst maar eens een biertje gepakt en daarna een hapje wezen eten en eens flink bijpraten over wat we allemaal beleefd hebben in de afgelopen jaren. Heel erg leuk.

De volgende ochtend was het tijd om iets te gaan doen. Martijn had erg zin om een paraglide te maken. Hangend aan een chute vloog hij een hele tijd in de vallei tussen Queenstown en Arrowtown. Een mooi gezicht vanaf de heuvel. Helaas heb ik er maar 1 foto van, de andere staan op de camera van Martijn. Kristy en ik hebben alles kunnen zien omdat we mee mochten in het busje als 'spectator'.

Nadat Martijn zijn pretje had gehad werd het tijd om met z'n drieeen iets te gaan doen. Tja, en wat ga je dan doen?? Jetboaten in Skippers Canyon! Of te wel in een speedboot met jetaandrijving (waterstraal) op een smal riviertje gaan jakkeren. Spectaculair om mee te maken, je kon ons horen lachen boven al het lawaai uit.

Na alle actie zijn we wat gaan relaxen in Queenstown en hebben we na het eten afscheid genomen. Misschien zien we elkaar nog ergens bij de boot als we naar het noordereiland gaan en anders vast wel als we terug zijn in Nederland.

Vandaag heb ik Grieke gebeld, ze is vandaag jarig, althans hier al wel, 12 uren eerder. In Nederland is het nu nog de 18e. Was wel grappig om haar dat even te horen zeggen: " ja maar, ik ben morgen jarig", haha.

Vandaag ook een slecht bericht gehad en dat raakt me op dit moment ook erg. De mensen die het weten begrijpen wel wat ik bedoel, en daar laat ik het even bij.

Zodadelijk stap ik in de auto en ga ik opweg naar Runanga voor een bezoekje aan Paul Caffyn.

Te Anau - Queenstown

Na 8 dagen pech gehad te hebben begint 'good luck' weer wat de overhand te krijgen. Wat is er allemaal gebeurd. Sinds het drama op Stewart Island stonden de sterren blijkbaar niet meer helemaal in de goede richting. Na het eiland probeerde ik Justine te ontmoeten, de kayakster uit GB die het zuidereiland rond vaart. Toen ik de haven van Bluff invoer met de ferry vertrokken zij net uit de haven. Ik heb er nog een foto van kunnen maken maar daarna heb ik ze niet meer kunnen achter halen. Ik ben er zelfs voor naar Riverton gereden. Daar heb ik trouwens prima overnacht boven een cafe, dat was weer erg positief. Na Riverton ben ik via de kust naar Te Anau gereden om een kajaktrip te boeken omdat ik erg zin had om te varen. Voor de komende week was alles volgeboekt dus heb ik maar een cruise geboekt met overnachten, ik had het laaste bed aanboord. Helaas was ik een van de jongsten op het schip, veel grijze haren, en ik begon ze ook te krijgen... Na de cruise, die onder een strak schema werd geleid waarbij je vooral niet moest nadenken want dan liep het mis, haha. We hebben nog wel dolfijnen gezien dus dat maakte weer veel goed.

Na de trip ben ik teruggereden naar Invercargill om een nieuw regenjack te kopen. Ik heb die van mij ergens laten liggen blijkbaar want ik kan hem nergens meer vinden. In heel Invercargill geen goed jack te vinden en alle backpackers waren volgeboekt. Nadat ik het 5e hostel in Queenstown had gebeld had ik wederom het laatste bed. Is dit dan toch geluk of pech? Pech blijkbaar want op de heenreis naar Queenstown, die ik pas om 17.00 uur starte, kreeg ik een fixe steen tegen de voorruit. Een prachtige glinsterende ster tot gevolg... Enfin, eenmaal in Queenstown zou het toch beter moeten gaan. Queenstown is DE stad in NZ waar je voor veel geld ongelukken kunt krijgen. Bungy jumpen, jetboaten e.d. niets is hier te gek.

De volgende ochtend, gister 16 feb, ben ik naar een toeristoffice gegaan om wat dingen te boeken. Een zeiltochtje op een America's cup zeiljacht en voor de volgende dag een 4x4 experience, zelf rijden in een Landrover. Dat leek me wel wat, helaas, de zeiltocht werd afgeblazen en de 4x4 kan alleen maar als je met z'n tweeen bent. De dames van het kantoor voelden erg met me mee toen ze hoorden hoeveel pech ik de afgelopen dagen heb gehad. Maar ik kan er gelukkig om lachen, zelfspot is een goede manier. Dus heb ik gister een mooi tocht gewandeld in Wanaka en dat leverde een prachtig plaatje op van een berg met sneeuw en een mooi meer op de voorgrond. Ik wist dat het daar in de buurt moest zijn. Ik realiseerde me op dat moment met dat beeld dat 'bad luck' erg relatief is. Het is even een moment dat je de dingen even niet in de hand hebt maar het feit dat ik mijn baan heb opgezegd en dat ik dit plan ook daadwerkelijk aan het uitvoeren ben kan absoluut op tegen een aantal pech dagen. Gelukkig kan ik ook uit de pechdagen wel weer de positieve dingen halen. Als het even niet zo gaat zoals gepland dan is het tijd om iets te gaan doen en een keus te maken uit de opties die er zijn. Komt tijd, komt raad.

Vanochtend kwam gelukkig 'good luck' weer tevoorschijn. In de backpackers noemen ze me al mr badluck, haha. Om 9.30 stond ik te rillen op een platform voor de Canyon Swing. Of te wel, je springt van een rots, 60 meter vrije val en daarna spannen zich twee kabel die je als een schommel door het Canyon laten slingeren. Kijk maar op Youtube hoe dat gaat. Ik heb zelf ook nog een filmpje gemaakt van de val, ziet er heftig uit maar is te groot voor Youtube, die houden jullie tegoed.

http://www.youtube.com/ajkayak

Daarna even relaxen en toen de boottocht gemaakt op het zeilschip dat in 2001 aan de wedstrijd heeft meegedaan. Een geweldige dag gehad dus. Vanavond wordt het ook erg leuk. Dan ga ik Marijn en Kristy ontmoeten, mijn neef met vriendin, die ik al een hele lange tijd niet meer heb gezien en uitgerekend hier ga ontmoeten.

Wat ik morgen ga doen dat weet ik nog niet. Misschien iets samen met Martijn en Kristy, lijkt me leuk. Enfin, dat zie ik morgen wel weer. Dinsdag reis ik naar Ranunga en ga ik Paul Caffyn ontmoeten.

Christchurch - Stewart Island

Na het leuke weekend in Okainsbay ben ik weer terug gereden naar Christchurch om daar een paar dagen door te brengen met Heike, die ik weer heb ontmoet. De eerste dag ben ik alleen naar het Antarticcenter geweest. Een centrum over de onderzoeken op het continetn. Het leukste van het centrum was een ritje in een Zweeds rupsvoertuig (mocht voorin zitten) en een Windchillmeter in de koudekamer van -25 graden.

Na 1 dag door de stad te hebben gezworven had ik het eigenlijk wel weer gezien en heb ik de auto weer gepakt naar Akaraou gereden. Het dorpje is een van de plaatsen die door de Fransen is ontwikkeld en draagt dan ook nog de typische Franse sfeer. Net buiten het dorp is een boerderij waar ze een backpackers hebben en een camping. Een prachtige plek met een mooi uitzicht over de baai. Na het drukke kajakweekend heb ik heerlijk kunnen uitrusten en eens van de zon kunnen genieten. Opzich is het wel uitkijken met de zon want voor je het weet ben je verbrand, goed insmeren dus. Ook 's nachts is het uitkijken omdat er op het hele terrein geen licht brand, maar je de sterren wel destebeter kunt zien.

Na deze geweldige dagen in Akaraou was het tijd om weer eens wat te gaan doen. In Christchurch heb ik een EPIRB, noodradiobaken gehuurd voor mijn snode plan om rondom Stweard Island te gaan peddelen. Een riskante trip die nog maar door een dozijn mensen is gedaan. Een echte uitdaging dus voor de gevorderde peddelaar. JKA heeft een poging gedaan en heeft door slecht weer 5 dagen op een stran gezeten en heeft zich uiteindelijk door een Heli van het strand laten halen. Opweg naar het eiland spookt dat nog wel een paar keer door mijn hoofd als ik de verhalen op de radio hoor van de vermiste transatlantischekajakker Andrew die nog steeds niet is gevonden nadat de reddingsdiensten pas na 25 minuten na het EPIRB signaal actie ondernomen.

Enfi, als ik eenmaal op Stewart Island ben maak ik een afspraak met Liz over de kajak. Ik had haar al gemaild maar alleen een vage reactie gekregen. Alles is perfect. Het weer, mijn voorbereidingen en de EPIRB. DAn komt het antwoord van Liz, NEE. ##$%&&*#$!%$, ik kan haar niet op praten en ik begrijp uit haar lichaamstaal dat het haar eigenlijk helemaal niet interesseert wie ik ben en wat ik kom doen. Ik vraag haar of ze een advies heeft. Ze geeft me het advies om een berichtje op het prikbord te hangen. Of een dagtrip met haar kajakbedrijf, die lol gun ik haar niet. Halverwege het gesprek geeft ze aan weg te willen en ze staat op. Ze geeft als reden aan de heli actie van JKA en het imago van het eiland en haar bedrijf. Ik ben heel erg teleurgesteld en ga opzoek naar iemand die me mischien een boot wil lenen. Helaas lopt dat op niets uit en als ik de boten op het eiland zo bekijk dan wil ik die boten niet eens. JKA had me er ook al voor de boten gewaarschuwd. Je kunt merken dat JKA door de BCU is geschoold, het niveau van het kajakken is erg laag hier waardoor de mensen je moeilijk in kunnen schatten en je veel mensen met een grote bek hebt die de ongelukken veroorzaken. Op de radio was het verhaal dat er alweer een Amerkaan van een berg is gelazerd zonder goede spullen. (Jullie begrijpen dat ik heeeeel erg baal). Het had 1 van de hoogtepunten moeten zijn.

Vandaag ben ik weer terug gegaan naar Bluff en heb ik mijkn auto weer bij de backpackers opgepikt. Toen de eigenaren van de BP het verhaal hoorden en mijn ervaringen vonden ze het erg jammer voor me, kreeg een bakkie koffie en een toast met kaas van ze. Erg aardig.

Op dit moment ben ik in Riverton, opweg naar Te Anau en daarna ga ik Martijn en Kristy en Paul Caffyn opzoeken.

Toen ik met de Ferry in Bluff aankwam zag ik Justine uit GB net de haven uit peddelen met haar maatje. Ze varen in drie maanden rond het zuidereiland. Nog eens balen want die heb ik dus ook net gemist. Ik had gehoord dat ze in de buurt waren van Bluff. Misschien dat ik ze in Riverton nog zie.

Canterbury Kajakweekend en de Foto's vorige keer.

Dit weekend was het weer kayakweekend !!

In Christchurch houden ze elk jaar een kayakweekend in Okainsbay op de echte NZ manier. Of te wel je komt maar als je zin hebt en als je wil varen dan kan dat maar er is geen programma. Enfin, toen ik aankwam op de camping bleek dat degene die het weekend organiseert niet eens wist dat ik kwam. De instructeur van het weekend, John Kirk Anderson, had het nog niet doorgegeven. Het aardige is dat niemand weet wie komt omdat er geen programma is, haha. Nou goed, na de eerste avond was het natuurlijk al bekend dat ik instructeur ben en dat we dit weekend veel zouden kunnen oefenen. Op Zaterdag ochtend hebben John en ik eerst wat verteld over veiligheid en de uitrusting die je meeneemt. Van flares tot plasticzakken werden tevoorschijn getoverd met allerlei handige gebruiksaanwijzingen tot aanwijzingen die in warm water prima te volgen zijn maar niet als je met windkracht acht en drie meter hoge golven in het maaium ligt. En dat is toch meestal de situatie als je gered moet worden... Enfin, na de middag hebben we echter flares afgestoken samen met iemand van de kustwacht die een heel verhaal heeft gehouden over veiligheid op zee.




's middags ben ik nog met een groepje het water opgeweest om peddeltechnieken te verbeteren, en alles zonder het gebruik van het roer natuurlijk. Dat was voor de meesten wel even moeilijk. Na het avondeten vroeg ik aan John wat er 's avonds te doen was, 'well, if you like you can tell something about the Netherlands...?' Okay, en dus zat ik een avond naast een whiteboard tekeningen te maken over de Waddenzee, stromingen en zandbanken. Heel erg leuk om te doen en het gaat steeds makkelijker. Dit keer heb ik zelfs terplekke het verhaal in elkaar gezet.




De volgende morgen, zondag, stond er genoeg branding voor een surftraining. De meeste mensen hadden het nog nooit gedaan, dus heb ik eerst maar eens uitgelegd wat het inhoud. Er was maar 1 helm in de groep en de rest stond me aan te gapen waarom je nou een helm moet dragen als je branding gaat varen?? Dat heb ik ook maar even uitgelegd...




Op dit moment ben ik in Christchurch en ik denk dat ik komende woensdag naar Stewart Island ga. Van John heb ik veel informatie gekregen over het gebied en dat kan ik goed gebruiken voor mijn plannen.