Na 1 dag door de stad te hebben gezworven had ik het eigenlijk wel weer gezien en heb ik de auto weer gepakt naar Akaraou gereden. Het dorpje is een van de plaatsen die door de Fransen is ontwikkeld en draagt dan ook nog de typische Franse sfeer. Net buiten het dorp is een boerderij waar ze een backpackers hebben en een camping. Een prachtige plek met een mooi uitzicht over de baai. Na het drukke kajakweekend heb ik heerlijk kunnen uitrusten en eens van de zon kunnen genieten. Opzich is het wel uitkijken met de zon want voor je het weet ben je verbrand, goed insmeren dus. Ook 's nachts is het uitkijken omdat er op het hele terrein geen licht brand, maar je de sterren wel destebeter kunt zien.
Na deze geweldige dagen in Akaraou was het tijd om weer eens wat te gaan doen. In Christchurch heb ik een EPIRB, noodradiobaken gehuurd voor mijn snode plan om rondom Stweard Island te gaan peddelen. Een riskante trip die nog maar door een dozijn mensen is gedaan. Een echte uitdaging dus voor de gevorderde peddelaar. JKA heeft een poging gedaan en heeft door slecht weer 5 dagen op een stran gezeten en heeft zich uiteindelijk door een Heli van het strand laten halen. Opweg naar het eiland spookt dat nog wel een paar keer door mijn hoofd als ik de verhalen op de radio hoor van de vermiste transatlantischekajakker Andrew die nog steeds niet is gevonden nadat de reddingsdiensten pas na 25 minuten na het EPIRB signaal actie ondernomen.
Enfi, als ik eenmaal op Stewart Island ben maak ik een afspraak met Liz over de kajak. Ik had haar al gemaild maar alleen een vage reactie gekregen. Alles is perfect. Het weer, mijn voorbereidingen en de EPIRB. DAn komt het antwoord van Liz, NEE. ##$%&&*#$!%$, ik kan haar niet op praten en ik begrijp uit haar lichaamstaal dat het haar eigenlijk helemaal niet interesseert wie ik ben en wat ik kom doen. Ik vraag haar of ze een advies heeft. Ze geeft me het advies om een berichtje op het prikbord te hangen. Of een dagtrip met haar kajakbedrijf, die lol gun ik haar niet. Halverwege het gesprek geeft ze aan weg te willen en ze staat op. Ze geeft als reden aan de heli actie van JKA en het imago van het eiland en haar bedrijf. Ik ben heel erg teleurgesteld en ga opzoek naar iemand die me mischien een boot wil lenen. Helaas lopt dat op niets uit en als ik de boten op het eiland zo bekijk dan wil ik die boten niet eens. JKA had me er ook al voor de boten gewaarschuwd. Je kunt merken dat JKA door de BCU is geschoold, het niveau van het kajakken is erg laag hier waardoor de mensen je moeilijk in kunnen schatten en je veel mensen met een grote bek hebt die de ongelukken veroorzaken. Op de radio was het verhaal dat er alweer een Amerkaan van een berg is gelazerd zonder goede spullen. (Jullie begrijpen dat ik heeeeel erg baal). Het had 1 van de hoogtepunten moeten zijn.
Vandaag ben ik weer terug gegaan naar Bluff en heb ik mijkn auto weer bij de backpackers opgepikt. Toen de eigenaren van de BP het verhaal hoorden en mijn ervaringen vonden ze het erg jammer voor me, kreeg een bakkie koffie en een toast met kaas van ze. Erg aardig.
Op dit moment ben ik in Riverton, opweg naar Te Anau en daarna ga ik Martijn en Kristy en Paul Caffyn opzoeken.
Toen ik met de Ferry in Bluff aankwam zag ik Justine uit GB net de haven uit peddelen met haar maatje. Ze varen in drie maanden rond het zuidereiland. Nog eens balen want die heb ik dus ook net gemist. Ik had gehoord dat ze in de buurt waren van Bluff. Misschien dat ik ze in Riverton nog zie.
1 opmerking:
Hallo Albert-Jan,
Dt is even pech hebben. Toch weegt dan niet op tegen de andere ervaringen lijkt mij. Goed oordlen kan ik natuurlijk niet; dit zou wel een mooie tocht zijn geweest. Was dit nu iemand met wie je al eerder afspraken had gemaakt? Hier alles ok. Binnenkort mail ik je naar je eameladres. Groeten van Andries, Erna, Tom en Daan.
Een reactie posten