Fox glacier en Arthurs pass

Het volgende deel van deze reis was erg spannend. Na de Pancakerocks in Punakaiki ben ik samen met Ofer naar Greymouth gereden. Ofer is een Israelier die na zijn driejarige diensttijd in het leger een jaar aan het rondreizen is om 'bij te komen' van het leger. Ongeveer 50% van alle israeliers doet dat om even te ontsnappen aan de ervaringen. Het is erg interessant om zijn ervaringen mbt to de Israelische kwestie te horen en de verschillen in de spanningen. Ik wist bijvoorbeeld niet dat de het conflict op de Westoever een andere achtergrond heeft dan de kwestie in het zuiden van Israel. Hij is ook kritisch ten opzichte van hoe het allemaal gaat. Bij de tweede ontmoeting had ik al wel door dat hij zeer gematigd is in zijn opvattingen waardoor het verhaal interessanter wordt en ik ook wel kritische vragen kon stellen. Enfin, we hebben het maar kort gehad over Israel en vooral veel plezier gehad. Hij heeft erg veel humor en dat past wel goed bij mij en omdat we samen hetzelfde reisschema hebben tot en met Christchurch, besluiten we om samen een tijdje verder te reizen. Na Greymouth, wat een saai plaatsje blijkt te zijn, gaan we verder naar het zuiden, op naar de Foxgalcier.
Volgens de brochure van het paracentrum moet het een ongelovelijke ervaring zijn om je hier uit een vliegtuig te laten trappen. Nou, dat lijkt me geweldig. Pieter B heeft dit jaren terug al eens gedaan, het lijkt me geweldig om het eens te ervaren. Het gevoel om uit een vliegtuig te stappen en een chute te (laten) trekken. Als we bij de Fox zijn moet Ofer wel een beetje lachen vanwege de spanning op mijn gezicht en de humor die in de lucht hangt. Om 12.00 uur is het zover. Eerst een korte instructie over de houding en daarna in het toestel stappen. Er is nog een Nederlander, Bram, die een sprong gaat maken. De motor van het vliegtuig draait op volle toeren en rijdt de grasbaan af. Na enkele minuten zitten we al hoog in de lucht en maken we een rondje om Mount Cook en de gletchers. Prachtig gezicht om de scheuren in het ijs te zien, het is net kunst. Het vreemde is dat deze gletchers elke dag met 1 meter groeien terwijl vele ander gletchers op de wereld smelten. Na 20 minuten vliegen zitten we op 12000 ft en gaat de deur open. Een vreemd gezicht dat de piloot ineens de deur open doet. De wind stroomt binnen en het geluid van de motor is oorverdovend. Dan opeens draaien Bram en de instructeur zich naar buiten, maken wat foto's en springen eruit en weg zijn ze. Nu kruipen wij naarvoeren. Vervolgens hang ik mijn voeten buiten boord en moet ik zonder steun aan de instructeur hangen. Wat gekke bekken voor de camera en dan opeeens.... Whaaaaaaaaaaaaaa, gaan we als een baksteen naar beneden terwijl je het idee hebt dat je vliegt. Na 20 seconden voel ik een schok en vliegt mijn maag naar mijn kont. De parchute gaat open en remt de val af, dat is ook de bedoeling natuurlijk. Al hangend aan de chute maak ik foto's van de omgeving. Tijdens deze sprong mocht de fotocamera mee. Met de filmstand maakt de instructeur ook nog een filmpje. De landing gaat ook prima, benen gestrekt naar voren en dan op je achterste over het gras glijden. Hahaha, wat een gevoel en ik sta te trillen op de grond van de adrenaline. Ik wil direct wel weer....
In de middag gaat de hele sprong nog wel een aantal keren door mijn hoofd als ik naar de Foxglacier wandel. Ofer heeft zich ingeschreven op een wandeling op de gletcher maar die blijkt erg tegen te vallen. Veel oudere mensen die de groep hebben opgehouden. Van de 4 uur durende tocht heeft hij helaas maar een half uur op de gletcher gelopen. De gletcher is fenomenaal, veel verschillende kleuren van helder blauw tot wit en zwart. Aan de voet kun je het ijs horen kraken en scheuren van de spanning.
Na deze dag rijden we terug naar Hoikitika om daar te overnachten omdat het bij de Fox schreeuwend duur is.
In Hoikitika komen we weer een aantal bekenden tegen. Dat is ook erg leuk dat je al reizende weer 'bekenden' tegen komt. Na een gezellig avond gaan we de volgende dag op pad naar de Arthurs pass in het midden van het Zuider eiland. Daar kun je prachtige wandeltochten maken in het natuurreservaat. Ofer en ik gaan een tweedaagse tocht maken rond de Cass sadle valley. Ofer is een echte Hiker dus ik bekijk eens goed wat hij allemaal meeneemt. Hij leeft vooral op reist en pasta's zonder poespas. Veel voedsel en weinig rommel er omheen waardoor je een lichte rugzak hebt en daardoor snel kunt lopen. We starten om negen uur aan de wandeling en gaan in rap tempo het pad af. Het valt me mee dat ik hem zo goed kan bijhouden, vermoedelijk heb ik nu voordeel van het hardlopen van thuis. Het uitzicht en het landschap is prachtig. In de middag komen we bij de eerste hut waar we overnachten. In de hut overnacht ook nog een australier die er al een aantal dagen zit. Hij heeft veel praatjes en leeft van de rente. Tja, dat kan natuurlijk ook maar het is mij allemaal wat te glad wat hij verteld.
De volgende ochtend staan we om 6.00 uur op om optijd te starten aan het tweede deel. Werderom prachtige landschappen en rivieren en oversteken over hangbruggen. Omdat we vroeg terug zijn bekijken we of we nog naar de Avalancepeak kunnen lopen, maar het zicht wordt slechter door de bewolking dus besluiten we om het niet te doen en wat te relaxen.
Het wordt nu wel weer tijd om verder te gaan omdat het kajakweekend in Christchurch begint en ik op vrijdag in Okainsbay wil zijn, ongeveer 80 km ten oosten van Christchurch op het Schiereiland. In Chirstchurch doe ik nog wat inkopen en haal ik wat kaarten voor mijn plan om rond Stewart Island te varen. Gister kreeg ik nog een mailtje van Susan Cade met de mededeling dat als ik Paul Caffyn wil ontmoeten, ik van harte welkom ben bij hem thuis. Hij heeft Australie in zijn eentje rondgevaren in een jaar en heeft veel ervaring met solotochten. Enfin, eens kijken of ik daar tijd voor heb, het zou wel geweldig zijn om hem te ontmoeten.
Op dit moment ben ik in Okainsbay en zit ik in een luxe hostel van twee Nederlanders. Het voelt een beetje als thuis qua interieur van het hostel. In het hostel overnacht nog een ouder echtpaar. Alan, de man van het stel, is kayakinstructeur in Groot Britanie en woont nu in Portugal. Hij heeft mijn plannen gehoord en wil graag weten of het gaat lukken. Zelf heeft hij het plan om een oversteek te maken in september van dit jaar van Gibraltar naar Marokko. Tot nu toe heeft hij maar drie mensen die het willen en hij zoekt nog een paar. Hmm, maar eens overna denken. Iets voor jou Paul...?

De internetverbinding is erg slecht en ik kan helaas geen foto's uploaden. Die houden jullie nog tegoed.