Runanga - Christchurch - Kaikoura - Picton

Na Queenstown ben ik met de laatse restjes adrenaline in mijn lijf naar Runanga gereden om Paul Caffyn te ontmoeten. Toch ook wel weer een hoogtepunt in deze trip om de man die in zijn eentje in een jaar om Australie is gepeddeld te ontmoeten. Opweg naar Runanaga stop ik in Frans Jozef even om wat drinken te gaan kopen. Als ik het plaatsje in rij staat er een jonge dame langs de kant van de weg te liften. Het is 17.00 uur s'middags en opzich is het niet vreemd om dat een lift te vragen vanwege alle wandeltracks in de omgeving. Ik rij haar voorbij omdat ik toch ga stoppen voor een drankje. Als ik de boodschappen heb gedaan staat ze er nog. Ze moet nog helemaal naar Greymouth en ik ben alleen van plan om naar Hoikitika te rijden. Omdat ik ook al lang op de weg heb gezeten biedt ik haar een lift aan tot Hoikitika. Tranen rollen van de wangen als ze hoort dat ze een lift heeft tot aan Hoikitika. Pas na een tijdje in de auto verteld ze dat 'vrienden' waar ze mee reisde niet op haar wilden wachten die dag en dat ze haar bagage naar Greymouth hebben gebracht. Ze vertelden haar dat ze altijd wel een lift zou krijgen naar het hostel in Greymouth. Dat duurde dus even langer dan verwacht en ze had verder helemaal niets bijzich. Wat er allemaal is gebeurd weet ik niet maar uiteindelijk ben ik toch maar doorgereden naar Greymouth omdat ik daar anders de volgende dag toch langs zou komen opweg naar Paul. In Hokitika waren het weer tranen toen ik haar vertelde dat ik wel even door wilde rijden.

Enfin, bij Paul Caffyn was het ook een heel avontuur. Verhalen over zijn tochten natuurlijk maar ook het interieur en zijn leeftstijl is erg opmerkelijk. Zeer basic en eenvoudig maar wel op 5 meter van de zee met branding en al. Ja, dat vind je in NL niet meer. Hij heeft uiteindelijk nog een boek over het zuidereiland voor me gesigneerd en ik kreeg zijn boek over het noordereiland kado. Het was gezellig maar op sommige momenten was hij ook erg druk en onrustig met allerlei kayak zaken bezig. Zo ondersteund hij Babs, een vrouw uit zweden die in haar eentje nu ook het zuideiland aan het ronden is, net als Justine uit GB. Omdat er slecht weer aan kwam toen ik daar was moest hij allerlei mensen bellen om haar te kunnen bereiken. Erg leuk om mee te maken.

Na Runanga ben ik door gereden om mijn EPIRB in te leveren. Van Paul kreeg ik een binnen door route naar Christchurch. Ik heb ergens een verkeerde afslag genomen en kwam op een gravel road terecht die eindigde als 4x4 pad. Volgens de kaart zou het een weg moeten zijn die uiteindelijk wel weer op de goede weg uit zou moeten komen. Dikke stenen en keien raakten uiteindelijk de onderkant van de auto en ik gleed op een bepaald moment zijdelings richting een greppel. Gelukkig kon ik door rustig te rijden en weinig te sturen en gas te geven de boel in het spoor houden. Uiteindelijk ben ik wel omgekeerd omdat ik het niet meer vertrouwde en ik klamme handen kreeg. Het was ook al 17.00 uur toen het gebeurde en niemand wist dat ik daar was. Gelukkig neem ik altijd voldoende water mee en heb ik al mijn spullen in de auto, maar toch bedankt Paul de H voor de ritjes in de landrover. Heb ik nu wel wat aan gehad. Gelukkig geen schade aan de auto.

In Chirstchurch even snel naar Mapworld geweest en toen planken naar Kaikoura voor het walvissen kijken. Omdat er slecht weer opkomst was wilde ik nog voor het slechte weer walvissen kijken, nou dat is gelukt. haha. 's ochtens om 7.15 op de boot met een zware zeegang uitgevaren met 17 passagiers. Eentje zat voor in de 40 persoons catamaran met jet aandrijving, ikke, de rest zat achterin zeeziek te zijn. We hebben twee walvissen gezien, Sperm Whales, echt ge-wel-dig. Ze blijven 10 minuten ademen en duiken dan naar 1000 meter diepte. Ongelofelijk wat een grote beesten. Na de walvissen gingen we voor de wind naar de kust om dolfijnen te kijken. We komen op een grote golf terecht die het schip laat surfen. De golf wordt hoger dan de boeg en even slaat het water erover voordat de schipper naar stuurboord uitwijkt, haha, wat een fun, vind ik. We zien heel veel Dusky dolfijnen, zoveel heb ik er nog nooit bijelkaar gezien. En springen en doen en met de boot mee zwemmen, prachtig. Heb er ook een filmpje van. Daarna tegen de golven in varen.......opeens kom ik los van mijn stoel en klapt de boot tot twee keer toe vol op een golf, met een snelheid van 20 knopen. Een andere man komt ook omhoog uit zijn stoel en heeft last van zijn rug. Door de klap is er een storing in een van de motoren ontstaan, de pomp komt niet meer goed op druk. We gaan eerder terug naar de haven en wij krijgen ons geld deels terug en de beste man moest nog even ter controle naar het ziekenhuis. (Weet niet of er echt want aan de hand was want hij liep de hele rit al te mopperen dat de dolfijnen zo snel waren dat je er geen foto van kon maken, enfin, da's erg subjectief). Nou, ja wat doe je dan. Geld terug, dus geld over...(da's economie, toch?) en heb ik het tripje nog een keer geboekt omdat het zo mooi is. Na twee dagen is het slechte weer over en heb ik het tweede tripje gemaakt dat nog mooier was dan de eerste.

Na de belevenissen in Kaikoura is het tijd om te gaan rijden richting Picton. Daar heb ik vandaag de auto ingeleverd, wel jammer want het was mijn vriend voor 41 dagen waar ik veel plezier meer heb gehad. Enfin, nieuwe avonturen op het noordeiland lachen mij tegemoet. Vanmiddag ben ik met de ferry naar Wellington gegaan en morgen ochtend stap ik op de trein naar Auckland. Daar wordt ik van het station gehaald door David en Anneke Wiliams waar ik een paar dagen in huis mag verblijven vanwege Coastbusters. Dat start komende vrijdag.
Helaas doet de usb poort het niet, had van de week al eerder willen berichten maar niet alles werkt altijd zoals je verwacht of is mogelijk op de computers. De foto's komen dus nog.