De eerste dag van het 3 daagse Coastbusters evenement is geweldig. Ondanks mijn verkoudheid en de zweet druppels die van mijn voorhoofd rollen zie ik diverse bekende gezichten uit de boeken en de kayakbladen. Verschillende sprekers hebben interssante verhalen over hun kayaktrips waaronder Paul Caffyn, Sandy Robson die beide Australie rond hebben gevaren. De Tsunami Rangers die in golven van 5 tot 7 meter hoog surfen en tussen rotsen door glippen alsof het niets is. Teveel om op te noemen van wat er allemaal gebeurd en de hoeveelheid parallel sessies. De volgende dag is geen beste voor mij en ik besluit om in het huis van Anneke en David uit te rusten en te slapen om niet nog verkoudener te worden tijdens het Internationale Kayak Festival Week (IKFW). 's Avonds brengen David en Anneke me naar de camping op een uur rijden vanaf Auckland, in Martinsbay. Op de camping zie ik weer dezelfde gezichten en een aantal mensen hebben al gehoord dat ik me niet zo goed voel maar gelukkig knapt het op. Dat moet ook wel omdat er morgen gesurft wordt met de Tsunami Rangers en daar wil ik absoluut bij zijn.
Alles is ingepakt en ik heb een Mariner kayak uit de VS, een oud beestje maar met een perfecte romp die lijkt op de Europese kayaks. Dat moet wel goedkomen met het surfen vandaag. Met z'n zessen in het busje van Biff opweg naar het strand. De golven zijn perfect en ik zit vol energie om te peddelen. Alle bekenden zijn op het strand of aan het surfen. Vanaf 11.00 uur tot en met 15.00 uur heb ik met een half uur pauze aaneen stuk door gesurft. Sandy Robson raakt in de ochtend mijn boot nog als ze in een surf terecht komt en JKA probeert nog achterwaarts te surfen. In het begin van de middag komt Debra van de Tsunami Rangers naar me toe lopen. "Heeeee, mister Hotdog...love to see you surfing, show us some more!"Daar gaat ie dan, na een aantal prachtige runs waarbij ik vanuit de bongoslide de kayak weer in een surf krijg komt Debra weer naar me toe lopen. "On the land you're so quiet and friendly but at sea you're an ANIMAL..." roept ze, ik moet er erg om lachen en ga nogmaals een paar surfjes pakken.
's Avonds laten Debra en Jim nog een film zien van de Tsunami Rangers.
www.tsunamirangers.com .Na de film raken we aan de praat en aan het einde van het gesprek wil ik de DVD kopen. Niks d'r van, ik krijg de DVD omdat ze me willen aanmoedigen om door te gaan met kayaksurfen.
De regen tikt hard op de tent als ik wakker wordt. De wind blaast om de tent heen en de groep heeft zin om oefeningen op zee te gaan doen. Ik ga een van de kleine groepen leiden en we hebben veel plezier met reddingen. Debra komt nog even kijken en een nieuwe instap techniek demonstreren. De leg up rescue die door mij al snel de High heel rescue wordt genoemd in de avondsessie. Na de ochtendtraining warmen we ons op in de hotpools en daarna een gezellig hapje bij een wijnproeverij, ach het leven is zo slecht nog niet .
De volgende dag is er een tocht gepland rondom een van de eilanden. Onze groep heeft prima peddelers maar er komt nog iemand bij met een kayak die lijkt op een vistrawler. Uit het dek steekt een vlag en een vishengel en na een tijdje zie ik hem in eens ondersteboven liggen in de golven. De wind is sterker geworden en door alle rommel op het dek is hij topzwaar. Robbie Banks zet hem de eerste keer in z'n boot. Na een half uur ligt meneer voor een tweede keer ondersteboven en ben ik de eerste die bij hem is. Als hij in de boot zit sloop ik eerst alle rommel van het dek. JKA sleept ons ondertussen bij de rotsen vandaan. Als de boot leeg gepompt is varen we verder naar een strand voor een korte pauze. De groep is niet erg snel en pas na 10 uur peddelen komen we weer op de camping aan. Het eten hebben we gemist maar gelukkig hebben ze wat prakkies achtergehouden voor onze groep. Direct na het eten mag ik mijn presentatie weer geven over het wad. Het maakt indruk omdat de plaatjes niet spectaculair zijn maar iedereen wel door heeft dat de navigatie erg belangrijk is en dat het vaarwater verradelijk kan zijn. Na mijn verhaal loop ik nog even bij Jim en Debra langs om de foto's van deze week uit te wisslen. Als we afscheid nemen nodigen ze me uit om hen te bezoeken in California en samen met hun te gaan peddelen....mijn mond valt open omdat ik dat niet verwacht had. Ze nodigen namelijk niet snel mensen uit.
Op de laatste dag van het festival varen we nog met z'n allen naar een vogeleiland waarna we afscheid nemen van iedereen. Tijdens deze week heb ik ook een kayakguide ontmoet die zijn eigen bedrijf heeft in de Bay of Islands in het noorden van NZ. Ik mag met hem mee en hij wil een kayak aan me uitlenen, zeker na mijn verhaal van de Waddenzee heeft hij er alle vertrouwen in. Het betekent wel dat ik alleen ga peddelen vanuit Russel naar Cape Bret. Vlak daarna komt Robbie naar me toe om me uit te nodigen om in de Coromandel te gaan varen. Helaas heb ik de afspraak met Mark Hutson al gemaakt en ik nodig haar uit om met mij mee te peddelen. Een half uur later rijden we met twee auto's naar de Bay of islands.
Als we alle spullen hebben ingepakt start Robbie de auto. Tik tik tik doet de startmotor, we hebben geen stroom in de accu. Na een paar telefoontjes komt er een mannetje met een nieuw accu en kunnen we op pad. Door al het inpakken en het gedoe met de accu vertrekken we erg laat en komen we pas om 20.00u aan in het plaatsje vanwaar we vertekken naar het eiland Urapukapuka. Het is donker maar we besluiten toch te gaan, het is maar een half uurtje en we kunnen het eiland zien liggen. De zee licht op door de fosforiserende diertjes in het water als we er doorheen peddelen. Het is zo donker dat je alle sterren aan de hemel kunt zien. Kleine vissen springen in het rond en de zintuigen staan op scherp. Na een halfuurtje komen we op het eiland aan en staan we op het strand. Wat een geweldige ervaring om een nacht tochtje te maken in deze omgeving.
De volgende dag peddelen we langs de kust en praten we wat over de dingen die ons bezig houden. Grappig dat ze zo snel de keuze heeft kunnen maken om mee te pedden en het is des te leuker omdat we allebei het gebied niet kennen. Als we uiteindelijk op het strandje aankomen is het even zoeken naar een kampeerplek door alle rotsen en de steile hellingen. De waterval is een fijne verasssing om het zout weg te spoelen en het vuurtje brengt nog wat extra sfeer aan deze tocht. We zijn dicht bij Cape Bret en the Hole in the Rock.
De boten zijn weer ingepakt en de Cape is inzicht. Erg imposant om eromheen tevaren en door the Hole in the rock. Door de stroming rondom de Cape komen de vissen boven borrelen en hele scholen vis verschijnen aan de oppervlakte. Er liggen dan ook veel bootjes met mensen die hier een hengeltje uitgooien. Al peddelend is het genieten van de omgeving en varen we verder rondom de Cape richting het zuiden. Tijdens de lunch is het uitkijken om op de rotsen te klimmen en een plekje te vinden voor de boten. Mark heeft ons snorkelspullen gegeven, het is adembenemend om tussen de vissen te zwemmen en alle kleuren van het oceaanwater te zien. De terug weg naar het eiland Urapukpuka is wederom prachtig en we zijn er allebei stil van. Bij Cape Bret stappen we nog even uitvoor een korte pauze bij de DOC hut waar de wandelaars overnachten. Daarna varen we terug voor een kampeerplek om de volgend ochtend weer terug te rijden naar Mark waarna Robbie me terug brengt naar Auckland. Wat een geweldige afsluiting van deze reis.
