Fox glacier en Arthurs pass

Het volgende deel van deze reis was erg spannend. Na de Pancakerocks in Punakaiki ben ik samen met Ofer naar Greymouth gereden. Ofer is een Israelier die na zijn driejarige diensttijd in het leger een jaar aan het rondreizen is om 'bij te komen' van het leger. Ongeveer 50% van alle israeliers doet dat om even te ontsnappen aan de ervaringen. Het is erg interessant om zijn ervaringen mbt to de Israelische kwestie te horen en de verschillen in de spanningen. Ik wist bijvoorbeeld niet dat de het conflict op de Westoever een andere achtergrond heeft dan de kwestie in het zuiden van Israel. Hij is ook kritisch ten opzichte van hoe het allemaal gaat. Bij de tweede ontmoeting had ik al wel door dat hij zeer gematigd is in zijn opvattingen waardoor het verhaal interessanter wordt en ik ook wel kritische vragen kon stellen. Enfin, we hebben het maar kort gehad over Israel en vooral veel plezier gehad. Hij heeft erg veel humor en dat past wel goed bij mij en omdat we samen hetzelfde reisschema hebben tot en met Christchurch, besluiten we om samen een tijdje verder te reizen. Na Greymouth, wat een saai plaatsje blijkt te zijn, gaan we verder naar het zuiden, op naar de Foxgalcier.
Volgens de brochure van het paracentrum moet het een ongelovelijke ervaring zijn om je hier uit een vliegtuig te laten trappen. Nou, dat lijkt me geweldig. Pieter B heeft dit jaren terug al eens gedaan, het lijkt me geweldig om het eens te ervaren. Het gevoel om uit een vliegtuig te stappen en een chute te (laten) trekken. Als we bij de Fox zijn moet Ofer wel een beetje lachen vanwege de spanning op mijn gezicht en de humor die in de lucht hangt. Om 12.00 uur is het zover. Eerst een korte instructie over de houding en daarna in het toestel stappen. Er is nog een Nederlander, Bram, die een sprong gaat maken. De motor van het vliegtuig draait op volle toeren en rijdt de grasbaan af. Na enkele minuten zitten we al hoog in de lucht en maken we een rondje om Mount Cook en de gletchers. Prachtig gezicht om de scheuren in het ijs te zien, het is net kunst. Het vreemde is dat deze gletchers elke dag met 1 meter groeien terwijl vele ander gletchers op de wereld smelten. Na 20 minuten vliegen zitten we op 12000 ft en gaat de deur open. Een vreemd gezicht dat de piloot ineens de deur open doet. De wind stroomt binnen en het geluid van de motor is oorverdovend. Dan opeens draaien Bram en de instructeur zich naar buiten, maken wat foto's en springen eruit en weg zijn ze. Nu kruipen wij naarvoeren. Vervolgens hang ik mijn voeten buiten boord en moet ik zonder steun aan de instructeur hangen. Wat gekke bekken voor de camera en dan opeeens.... Whaaaaaaaaaaaaaa, gaan we als een baksteen naar beneden terwijl je het idee hebt dat je vliegt. Na 20 seconden voel ik een schok en vliegt mijn maag naar mijn kont. De parchute gaat open en remt de val af, dat is ook de bedoeling natuurlijk. Al hangend aan de chute maak ik foto's van de omgeving. Tijdens deze sprong mocht de fotocamera mee. Met de filmstand maakt de instructeur ook nog een filmpje. De landing gaat ook prima, benen gestrekt naar voren en dan op je achterste over het gras glijden. Hahaha, wat een gevoel en ik sta te trillen op de grond van de adrenaline. Ik wil direct wel weer....
In de middag gaat de hele sprong nog wel een aantal keren door mijn hoofd als ik naar de Foxglacier wandel. Ofer heeft zich ingeschreven op een wandeling op de gletcher maar die blijkt erg tegen te vallen. Veel oudere mensen die de groep hebben opgehouden. Van de 4 uur durende tocht heeft hij helaas maar een half uur op de gletcher gelopen. De gletcher is fenomenaal, veel verschillende kleuren van helder blauw tot wit en zwart. Aan de voet kun je het ijs horen kraken en scheuren van de spanning.
Na deze dag rijden we terug naar Hoikitika om daar te overnachten omdat het bij de Fox schreeuwend duur is.
In Hoikitika komen we weer een aantal bekenden tegen. Dat is ook erg leuk dat je al reizende weer 'bekenden' tegen komt. Na een gezellig avond gaan we de volgende dag op pad naar de Arthurs pass in het midden van het Zuider eiland. Daar kun je prachtige wandeltochten maken in het natuurreservaat. Ofer en ik gaan een tweedaagse tocht maken rond de Cass sadle valley. Ofer is een echte Hiker dus ik bekijk eens goed wat hij allemaal meeneemt. Hij leeft vooral op reist en pasta's zonder poespas. Veel voedsel en weinig rommel er omheen waardoor je een lichte rugzak hebt en daardoor snel kunt lopen. We starten om negen uur aan de wandeling en gaan in rap tempo het pad af. Het valt me mee dat ik hem zo goed kan bijhouden, vermoedelijk heb ik nu voordeel van het hardlopen van thuis. Het uitzicht en het landschap is prachtig. In de middag komen we bij de eerste hut waar we overnachten. In de hut overnacht ook nog een australier die er al een aantal dagen zit. Hij heeft veel praatjes en leeft van de rente. Tja, dat kan natuurlijk ook maar het is mij allemaal wat te glad wat hij verteld.
De volgende ochtend staan we om 6.00 uur op om optijd te starten aan het tweede deel. Werderom prachtige landschappen en rivieren en oversteken over hangbruggen. Omdat we vroeg terug zijn bekijken we of we nog naar de Avalancepeak kunnen lopen, maar het zicht wordt slechter door de bewolking dus besluiten we om het niet te doen en wat te relaxen.
Het wordt nu wel weer tijd om verder te gaan omdat het kajakweekend in Christchurch begint en ik op vrijdag in Okainsbay wil zijn, ongeveer 80 km ten oosten van Christchurch op het Schiereiland. In Chirstchurch doe ik nog wat inkopen en haal ik wat kaarten voor mijn plan om rond Stewart Island te varen. Gister kreeg ik nog een mailtje van Susan Cade met de mededeling dat als ik Paul Caffyn wil ontmoeten, ik van harte welkom ben bij hem thuis. Hij heeft Australie in zijn eentje rondgevaren in een jaar en heeft veel ervaring met solotochten. Enfin, eens kijken of ik daar tijd voor heb, het zou wel geweldig zijn om hem te ontmoeten.
Op dit moment ben ik in Okainsbay en zit ik in een luxe hostel van twee Nederlanders. Het voelt een beetje als thuis qua interieur van het hostel. In het hostel overnacht nog een ouder echtpaar. Alan, de man van het stel, is kayakinstructeur in Groot Britanie en woont nu in Portugal. Hij heeft mijn plannen gehoord en wil graag weten of het gaat lukken. Zelf heeft hij het plan om een oversteek te maken in september van dit jaar van Gibraltar naar Marokko. Tot nu toe heeft hij maar drie mensen die het willen en hij zoekt nog een paar. Hmm, maar eens overna denken. Iets voor jou Paul...?

De internetverbinding is erg slecht en ik kan helaas geen foto's uploaden. Die houden jullie nog tegoed.

Hokitika

Na de avonturen in Marahau besluit ik om naar de West kust te gaan. Ik heb nog een aantal dagen de tijd voordat ik naar Christchurch moet. Nadat ik de buren op de camping gedag heb gezegd stap ik weer in de auto opweg naar Westport te gaan. Al rijdende denk ik over wat dingen na, vooral over wat ik nu na deze reis ga doen en de dingen die me deze reis goed afgaan. Het netwerken en het ontmoeten van mensen is heel erg leuk en het gaat me goed af. Ik heb regelmatig contact en veel leuke gesprekken die ook wel eens verder gaan dan alleen het 'hallo' en 'waar kom je vandaan'. Ook het netwerken in het kanowereldje gaat erg goed. Van Tom kreeg ik ook weer een aantal adressen en tips. Op een hoger level zijn dat de dingen die ik in Grootegast ook altijd deed en juist ook zo leuk vond aan dat werk. Bij Buro Vijn was dat wat dat betreft toch anders.

Het starten van mijn eigen kajakbedrijf zou een optie kunnen zijn. Het gidsen en leiden van tochten levert geen enkele cent op (dat wist ook al wel) en de manier waarop Tom het voorelkaar heeft is natuurlijk super. Hij heeft alleen zijn tijd mee gehad. Marahau puilt nu uit van de bedrijven en hij gaf al aan dat het nu niet erg druk was. Genoeg aanbod dus....
In Nederland is het seizoen te kort heeft hij uitgelegd, en zijn de omstandigheden niet makkelijk om met beginners te varen. En lastige optie dus om daar iets te beginnnen.


Enfin, ik moet zeggen dat het me nu ook erg goed bevalt en dit een leuke manier is om rond te reizen in een land. In NL je geld verdienen en af en toe dit soort reizen maken is ook een optie.
Zo wat rondrijdende kom ik aan bij de langste hangbrug van NZ. Een bezoekje waard natuurlijk maar erg vercommercialiseerd. Zoals heel veel dingen uiteraard.


Als ik de kust nader bij Westport wordt het echt mooi. Enorme brekers rollen op het strand en bij iedere bocht wordt het uitzicht mooier en mooier. Westport valt me erg tegen dus rij ik door langs de kust om bij de Hoikitika een backpackers te zoeken aan het strand. Een man uit Noorwegen komt bij me aan het tafeltje zitten en we praten wat over het rondreizen. Hij is al een half jaar onderweg en is 42 jaar. Hij reist veel rond en heeft ook zijn baan opgezegd. Dat hoor ik trouwens heel veel om me heen. Na het eten gaat hij nog gloeiwormen kijken en ik besluit om een wandelingetje te maken op het strand. Weer een beetje zo'n moment dat je niet alleen wilt zijn maar het is niet anders. Het gaat wat met golfbewegingen. Het ene moment zit je in de gezelligheid en het andere moment voel je je wat alleen. Ook dat hoor ik meer om me heen.

In de backpackers is het erg stil. Iedereen zit te lezen en het is best saai want ik heb geen zin om te lezen.
Er volgt een gesprekje met twee dames over het feit dat iedereen zit te lezen, pffffff, nou goed. Binnen een aantal minuten is opeens iedereen weg en zit ik nog met 1 meisje te praten. Het gesprek gaat ineens over reizen en over wat je nu eigenlijk wilt, later. Op de een of andere manier trek ik bij haar de laatjes open en er ontstaat een indrukwekkend gesprek. Ze had in het begin nogal een 'live life to the max' houding, f...k woorden en sh..t praat maar dat verdwijnt ineens, en het gesprek gaat over boeken. En dat zij boeken helemaal niet saai vind maar dat wel zegt omdat haar vrienden dat vinden... Hoe kun je jezelf zo voor de gek houden. Jammer dat er na een uur weer mensen binnen komen zodat we het niet af kunnen ronden.




De volgend morgen stap ik uit bed en loop ik met mijn sloege kop naar de douche, wens iedereen een goedemorgen en loop de trap af. Opeens draai ik me om en kijk naar de tafel. Heike kijkt me aan en zit aan haar ontbijt. Zij heeft hier ook geslapen en we wisten allebei niet dat we in het zelfde hostel zitten. Heel erg leuk om haar weer even te ontmoeten. Helaas gaat ze vandaag alweer weg richting de gletcher, verder naar het zuiden. Dat is te ver reizen voor mij omdat ik naar Christchurch ga en zij verder naar het zuiden trekt, maar wel rond 5 feb in Christchurch is, als ik daar nog ben. Dus wie weet spreken we daar nog wat af. Zo gaat het dus ....maar wel balen dat ik haar gister niet eerder gezien heb.


Zodadelijk ga ik de rotsen verder bekijken en de woeste zee bij de 'blowholes' en daarna boodschappen doen. Dat moet hier ook gebeuren....

Nelson en Marahau

Zo, dan nu maar weer eens een bericht van de belevenissen van de afgelopen dagen. De backbackers in Nelson is me uitstekend bevallen. Het is erg leuk om op deze manier te overnachten en om mensen te ontmoeten van verschillende nationaliteiten. Vooral 's avonds is het gezellig om de verhalen van iedereen te horen wat ze allemaal beleefd hebben. De eerste dag heb ik wat rondgelopen in Nelson en een aantal zaken gekocht zoals handstakellichten en de getijdentabel van NZ en de stroomatlas. Je heb die boeken niet overal nodig maar ik wil wel gewoon weten waar wel en waar ik ze niet nodig heb.

's avonds in het hostel weer een gezellige avond gehad met een aantal mensen tot in de late uurtjes. Veel gelachen, daar was ik ook erg aan toe, om weer eens een goede grap te horen.

De volgende dag ben ik naar Marahau gereden, een 50 km van Nelson om te kijken hoe de kajakbedrijven daar georganiseerd zijn en om te kijken of ik daar iets zou kunnen doen. Het is een erg toeristische plek waar het makkelijk peddelen is. Veel mensen op het water dus.

Het eerste bedrijf dat ik binnen loop is MSK kayaks. De manager, Jack, geeft aan dat hij geen kajaks verhuurd aan mensen die er alleen op uit willen gaan, begrijpelijk uiteraard omdat de naam van het bedrijf op de kajak is geplakt. Mocht er iets gebeuren dan is hij de klos. Hij adviseert mij om gewoon mee te gaan op een tripje. Dat doe ik, en met mijn verdiende centen in Wellington boek ik een tripje voor een dag. 's avonds doe ik wat voorbereidingen voor de volgende dag en uiteraard drink ik weer een gezellig biertje mee bij de backpackers.

's morgens is het vroeg op om optijd in Marahau te zijn en ik geeft Christien, een meisje uit Duitsland een lift naar het plaatsje. Ze is best aardig maar wel een beetje 'poshy'.
In Marahau op de parkeerplaats komt Tom naar mij toe lopen, hij is de gids die de trip begeleid en hij geeft aan dat hij alleen een dubbele kajak heeft, en geen enkele. Het maakt mij niet uit, als ik maar plezier heb. Uiteindelijk weet hij zelfs Christien te overtuigen om mee te gaan op een tripje, we delen dus later een dubbele kajak, en dat is wel wat vreemd.. Er waren immers geen enkele kajaks meer?

We moeten eerst een stuk met een watertaxi varen, een speedboot met veel zitplaatsen. De kajaks liggen overdwars op het achterdek. Omdat er nogal wat deining op zee staat is het te ruig om de trip te varen die we aanvankelijk zouden doen. Wel een beetje balen omdat ik en geen enkele kajak heb en we de trip niet kunnen maken. Enfin, Tom doet wel zijn best om er wat van te maken en we hebben een leuk groepje. Op het strand wordt de boel ingepakt en doet Tom de eerste voorbereidingen. Hij blijkt een van de mensen te zijn die twee kajakbedrijven heeft en die zelfs twee restaurants in eigendom heeft. Een belangrijk man dus die zijn schaapjes op het droge heeft en nu overdag wat tripjes begeleid. Dat is dus de manier. Na de eerste introductie van het kajakken en de slagen moet hij even weg om te overleggen met een andere gids. Hij vraagt mij of ik de oefeningen van de slagen af wil ronden. Ik ben verbaasd dat hij me dat vertrouwen geeft maar voel me ook erg gevleid dat ik het mag doen. Dus ga ik verder met Christien, Ursusla en Hans om de peddeltechnieken onder de knie te krijgen.

Het gebied van het Abel Tasman park is erg prachtig, veel rotsen en ruigten en natuurlijk mooi helder en blauw water. Door de hoge dening gaan we niet ver de zee op maar blijven we wat op beschutte plekken. Ondanks dat heb ik toch veel plezier, het is immers een mooie omgeving.

Na de lunch maken we nog een kort tochtje, Christien heeft geen zin meer en blijft op het strand. Ursusla en Hans willen wel, dus gaan Tom en ik samen in een dubbele. Dat is ook erg grappig omdat en paar mooie surfgolven hebben uitgezocht om in de dubbele te surfen. Geweldig is dat, ik zit voorin en krijg alle buiswater over me heen en de 'spray' van de voorpunt tijdens het surfen. De uitdaging om samen in de dubbele te eskiomoteren gaat hij niet aan, hahaha. Daarentegen vraagt hij of ik met spoed meega op de watertaxi om kayaks en mensen op te halen die op het andere stranden zijn gestrand. Met een noodgang jakkeren we met de watertaxi over het water. Pikken de kayaks en de mensen op en varen weer terug. Het is achteraf een erg leuke dag geworden die heel anders liep dan ik had verwacht. Het mooie is zelfs dat Tom me een kajak wil lenen zodat ik zelf een tocht kan maken en kan overnachten op een strand dat alleen via het water te bereiken is. Dat vind ik een prachtig aanbod.

De volgende dag vaar ik rond in een geleende Sealion PE boot met al mijn spullen erin. Het is mooi weer maar de voorspelling is niet geweldig. Voor de lange termijn, ik kan dus alleen maar 1 nacht overnachten, er komt namelijk een oude tropische syclone aan die boven NZ komt uitrazen. Enfin, dat is voor latere zorg. Ik toer langs allemaal rotsen en zie zeeleeuwen, grijze pinguins en ander gevogelte.

Het is geweldig allemaal. Rond een uur of vier ga ik naar Mosquitobay, waar ik ga overnachten. 's Avonds zie ik een Possum rondstruinen opzoek naar eten. Gelukkig heb ik alles goed ingepakt en opgeruimd. Hij zwemt zelfs in het water naar een andere zandbank om eten te vinden. Als het donker wordt kun je de sterren zien, waaronder het Zuiderkruis en zelfs de maan kan ik zien opkomen. Fantastisch om dat mee te maken, maar wel een beetje jammer dat ik het in mijn eentje beleef.

De volgende dag ga ik weer terug naar Marahau en ben ik optijd in de haven. De bewolking komt al binnenzetten dus het slechte weer is opkomst. 's nachts barst het noodweer los, hevige regen en enorm veel wind. Tot in de vroege middag houdt het weer aan. Een aantal tenten op de camping waar ik overnacht ligt plat en zijn overstroomd. Met die van mij is niets aan de hand, alles is droog gebleven...

's middags ga ik er even opuit en loop ik in de richting van het huis van Tom. In het parkcafe neem ik een lunch en een bakkie koffie. Tijdens het eten ontmoet ik Heike uit Duitsland. Ze heeft een wandeling gemaakt vanaf een van de stranden, langs de kust naar het cafe en wacht op de bus die haar weer naar Nelson brengt. Om de tijd wat te doden blijven we wel twee uur zitten kletsen. Erg leuk, maar helaas neemt ze de bus weer naar Nelson. Na de lunch ga ik bij Tom op bezoek om te vertellen over de kajaktocht en hem wat vragen te stellen over een tocht rondom Stewart Island. Hij geeft aan dat nog maar een paar mensen rond Stewart zijn gevaren en dat het er pittig kan zijn vanwege de omstandingheden. Nog maar even goed bedenken dus. Al pratende geeft hij aan dat de eerste ontmoeting op de parkeerplaats een test was of ik inderdaad een coach ben of dat ik een schreeuwer was die perse zijn eigen boot wilde. Die treffen ze namelijk nogal vaak, vooral Amerikanen hebben er een handje van. Ik heb de test glansrijk volstaan volgens hem, en daarom wilde hij mij de boot ook uitlenen. Hij biedt me zelfs aan om, als Stewart Island niet lukt, zijn boot nogmaals te lenen voor een rondje om d' urvells island te varen. Dat is iets veiliger en je hebt dezelfde omstandigheden.

Weer een waardevol contact en ik bied hem aan om zeker contact op te nemen als hij weer in Europa is om eens een tochtje te maken. We zullen wel zien...

Nelson

Het moet er nu toch maar eens van komen, ik heb net ingecheckt bij een backpackers. Er was nog 1 bed vrij dus dat komt mooi uit. Het betekent wel dat de boel bom vol zit, gezellig druk dus. Toen ik de kamer in kwam, een genoemde 'dorm' met ze bedden, leek het alsof er iets ontploft was. Overal kleren en troep en zelf een vieze sok op mijn bed, haha. Nou dat is wel even wennen.

Susans huis en even inparkeren...

Enfin, gister had ik nog een relaxte dag bij Susan thuis. Nadat ik eerst de afwas en daarna mijn eigen was had gedaan, ben ik even naar het museum Te Papa geweest. Een museum over de cultuur en natuur van Nieuw-Zeeland. 's Avonds heeft Susan nog een aantal tips gegeven en wat mails rond gestuurd naar kennisen. Ik heb nu genoeg adressen en tips, voor al in de omgeving van Stewart Island.

De boottocht van het noorder- naar het zuider eiland ging prima. Het was erg rustig op zee en dichte mist. Toen het schip bij Picton aankwam was de mist al opgetrokken en was het erg warm. Bij de terminal is ook de autoverhuur waar ze me een mooi Toyota Corolla Saloon hebben verhuurd, een bak uit 2001 met hier en daar wat krassen maar dat is niet erg. Er komen er nog wel een paar bij. Vanuit Picton ben ik naar Nelson gereden en in de binnenstad van Nelson ging het even goed fout met het linksrijden. Ik sloeg linksaf op een kruispunt en reed om de auto's heen van de straat die ik insloeg. Gelukkig stonden de auto's in het midden en kwam er geen verkeer aan. GASGEVEN, dacht ik en toen gauw weer naar de linker baan. #!!#$@#, dat ging maar net goed.

Morgen ga ik wat rondkijken in Nelson en misschien zelf een kayak huren om een tochtje te varen. Er zijn erg veel commerciele clubs hier die met grote groepen varen. Eens kijken of dat wat brengt. Ik ga in iedergeval wel naar Christchurch, daar komen ook een aantal mensen uit Wellington namelijk.

Wellington, de eerste drie dagen

Vanmiddag (11 jan) ben ik eindelijk in Nieuw-Zeeland aangekomen. De dagen hiervoor waren best leuk maar toch zat ik met mijn hoofd telkens al in N-Z.

Susan heeft aangeboden me van het vliegveld te halen maar ze weet niet zeker of ze het red. Ik loop eerst maar even wat in de aankomsthal rond, misschien dat ze laat is maar na een uurtje te hebben gewacht ga ik toch maar de stad in, naar een hostel. Via internet heb ik een op het oog. Als ik daar aan kom blijkt een Duits stelletje de boel te runnen voor de baas van het hostel. Als ik voor 1 dag heb ingecheckt bel ik Susan op. Tot mijn verassing biedt ze me aan om in haar huis te logeren voor de periode dat ik in Wellington ben. Sandy, haar vriend, komt me oppikken vanaf het hostel. Het Duitse stelletje vind het eerst wat vreemd allemaal, maar als we wat verder kletsen vinden ze het wel ok en krijg ik mijn geld terug.

Susan woont in een suburb van Wellington en verhuurt een kamer in haar huis aan een huisgenoot. We spreken 's middags eerst het programma door voor de komende dagen en gaan na het eten naar een 'Bluegrass' concert. Ik ben benieuwd.

Bluegrass blijkt folkmuziek te zijn. Met banjo's, gitaar en elektrische violen wordt vrolijke muziek gemaakt. Best gezellig allemaal en erg leuk om te zien hoe de Nieuw-Zeelanders zich vermaken.

De volgende ochtend gaan Sandy en ik een tochtje varen in de baai van Wellington. Het waait te hard om op open zee een tochtje te varen, maar in de haven is genoeg te zien. Samen met nog twee vrienden vertrekken we voordewind vanaf Petone naar Matiu island. Dit eiland is eerst gebruikt als quiarantaine eiland voor immigranten en vee. Later zijn op het eiland italiaanse inwoners van N-Z hier gevangen gehouden tijdens de WO II omdat ze per definitie al verdacht waren van verraad. Daarna is het eiland helemaal rat en muis vrijgemaakt om de vogels een kans te geven om er te broeden. In N-Z komen oorspronkelijk helemaal geen knaagdieren voor, die zijn geintroduceerd door de Europeanen. Het kanotochtje eindigt in Day'sbay.

De harde wind van vandaag wordt veroorzaakt door een tunneleffect door de beide bergruggen aan weerszijde van Wellington. Op het water komen zelf af en toe wervelwinden voor met zeewater, een soort van kleine waterhozen. Beetje het zelfde zoals we hebben meegemaakt op de Faeroer.

Zoals jullie kunnen zien hebben alle kayaks hier een roer in plaats van een scheg zoals wij dat hebben. Dat is o.a. ontstaan door Paul Caffyn, volgens hem kun je wel tot 50% energie besparen met een roer, en aangezien hier niet veel stranden en zandbanken zijn is dat misschien ook beter. Anders zou ik het niet aanraden omdat het kwetsbaar is en je er lui van wordt met het varen. Dat zal morgen ook wel blijken....

's avonds neemt Susan me mee naar vogelpark van 250 ha dat ook helemaal knaagdiervrij wordt gehouden om de vogels een kans te geven. In het park zitten onder andere kiwi's, nationale vogel van NZ. Als het donker is horen we de Kiwi's roepen maar het kost enige moeite om er een te kunnen zien. Er zitten er ongeveer 100. Vlak voor het einde horen we geritsel in de struiken. Iedereen staat doodstil en opeens komt de Kiwi uit de struiken en loopt vlak langs mijn schoenen, echt geweldig om mee te maken. Veel Nieuw Zeelanders hebben er nog nooit een gezien en vanavond struikelt er bijna een over mijn schoenen.

Het is nu 13 januari en vandaag gaan we met een groepje brandingvaren en surftraining doen. Eerst leg ik van alles uit over de techniek en de heupbeweging. Er zijn weinig kayakinstructeurs in NZ en daarom zijn ze erg blij als er iemand langskomt om training te geven. In NZ lenen mensen een boot van de buren en beginnen ze gewoon te varen. Ze leren zichzelf peddelen en dat is te zien, haha. Met name de heupbeweging en het sturen van je boot met je benen kan stukken beter, het 'opkanten'. Nu blijken ook wel de effecten van het gebruik van het roer. Voor de lunch gaan de technieken nog niet zo soepel. Als ik zelf een paar runs maak staan ze allemaal op een rijtje te kijken. Na een paar prachige golven met veel opspuitend water kom ik aan land en stellen ze allemaal vragen over het achtersteven roer en de lage steun om de techniek te verbeteren. Na de lunch zie ik een enorme vooruitgang en gebruiken ze het achterstevenroer en de lage steun prima. De roeren zijn uiteraard omhooggeklapt en ze moeten nu de boot 'opkanten' om in de golven te kunnen surfen en om de boot ook dwars in de golven omhoog te houden. Twee minder ervaren mensen beginnen met veel angsten en beven aan de eerste golven. Na paar golven en wat aanwijzingen zie ik een glimlach verschijnen. Aan het einde vertellen ze me dat ze veel meer vertrouwen hebben in de boot en het varen, een mooi compliment. Ze pikken de techniek ook goed op omdat ze veel minder ervaring hebben en geen houdingen hoeven af te leren.

Na een lekker douche en met een goed gevoel zit ik in de auto en rijden Susan en ik naar het huis van Douglas. Vanavond ga ik iets vertellen over het varen op het Wad. Iedereen heeft wat te eten meegebracht. Na het eten is het tijd voor de lezing. Dit wel het moment waar ik best een beetje tegenop omdat het kayakengels lastig is, laatstaan een verhaal vertellen over het Wad. Maar, hoe vaker ik er over praat hoe makkelijker het gaat. Na de eerste dia's gaat het praten steeds makkelijker en het is muisstil in de huiskamer. De dia's gaan over de afsluitdijk, het Wad en het maken van land d.m.v. het rijshout aan de dijk. Daarna komt het verhaal van de tocht van Cuxhaven naar Lauwersoog met allemaal dia's van zandbanken en slikvelden en geeft ik een uitleg over het getij en de wantijen. Ze vinden het prachtig maar ook vreemd hoe wij met de zee omgaan en dat de meeste mensen in het laagste deel van Nederland wonen.

Als we na de lezing weer bij het huis van Suzan zijn ben ik best moe. Het was een inspannende dag. Morgenavond ga ik nog een training geven over peddeltechniek en eskimoteren (rollen). Overdag wordt het tijd om het volgende deel van de reis te plannen en te bekijken of ik een auto kan huren en een ferry te regelen voor de oversteek naar het zuidereiland.

Susan mailt 's avonds nog naar een aantal mensen, waaronder Paul Caffyn die in een jaar tijd rond Australie is gevaren, wat we allemaal hebben beleefd dit weekend. Dat beloofd dus nog wat goeds de komende tijd. Ik ga ook zeker naar het forum in Christchurch omdat de kritieken goed zijn en Susan een mailtje rond gaat sturen, zelfs naar iemand op het meest zuidelijk eiland, Steward island.

Sydney 10 januari

Eerst de foto's van gister.

Het Australiemuseum en de Operahouse

Een hele oude Abbie kano en de James Graig

Vanochtend ben ik weer vol goede moed de stad in gegaan voor de tweede dag sightseeing. Vandaag staat een centrum voor Aborigionalcultuur en een boottochtje in de haven op het programma, maar eerst ga ik naar een buitensportwinkel om een goede hoed te kopen. Gister ben ik behoorlijk verbrand. In de supermarkt heb ik ook nog een bus bananaboat zonnebrand gekocht, factor 30. Dat moet vast goed spul wezen gezien de naam.

Het Abbie centrum was moeilijk te vinden en uiteindelijk vond ik het pand in een winkelcentrum. De reisgids gaf aan dat het centrum dingen laat zien over de cultuur en dat je er je eigen boemerang kunt schilderen en dan mee mag nemen. Nou dat leek me wel wat, alleen blijkt het centrum geen centrum meer te zijn maar een winkel waar ze Abbie producten verkopen. Dat viel dus even tegen en ik heb niets gekocht. Enfin, daarna maar gauw naar de Ferry steiger voor een boottochtje. Op de steiger ontmoet ik Ron, een gepensioneerde die met zijn geadopteerde kleinzoon een dagje uit is. Hij heeft een schadeherstelbedrijf gehad. Op de boot raken we wat aan de praat en hij verteld wat over de haven. Als we aan de overzijde van de Sydney harbour zijn gaat hij aan wal naar het attractiepark en vaar ik verder naar Wilsonsbay, de haven ingang van de baai waaraan Sydney is gebouwd. Op de oever staat natuurlijk een vuurtoren, die is in 1880 gebouwd omdat teveel schepen op de rotsen liepen. In het Maritiem museum wordt daar ook het een en ander over verteld en is daarom ook interessant om de plek zelf eens te bekijken.

Vanaf Wilsonsbay ging geen veerboot meer terug naar Sydney en moest ik een bus pakken. Eenmaal weer terug in het hotel was de dag ook al bijna weer om en is het tijd om in te pakken. Om 6.00 u moet ik weer opstaan om optijd op de luchthaven te zijn voor de vlucht naar Wellington.

Sydney

Zo, na een lange vlucht van 8 uur tussen een Australische rechtenstudent en een dronken Rus geperst te hebben gezeten, ben ik in Sidney aangekomen. Een warm welkom door de douane, omdat ik een tent en sportspullen bij me heb. Ik mag even naar een tafel lopen en vervolgens de hele tas uitpakken. Tijdens het uitpakken mag ik ook nog wat vragen beantwoorden over wat ik van plan ben. Zelfs vragen Nieuw Zeeland passeren de revu, en of ik daar ga werken ("niet dus") en of ik ook mensen ken in Bangkok of Sydney. Enfin, het blijkt normaal te zijn volgens de reisgids, dat als je eenmaal uitverkoren bent, je ook alles uit mag pakken. Hij zat zelfs in mijn in mijn beurs te loeren.
Daarna ben ik opzoek gegaan naar een goedkoop hotel. Dat had ik snel gevonden via lastminute.com, alleen werkte de boeking niet. Toen ik bij het hotel aankwam heb ik dat genoemd en met de ervaring van Bangkok een mooi aanbod geregeld. Prachtig zo. De bioklok is wel aardig in de war door alle tussenlandingen. Om 13.00 lag ik al te pitten (3.00u Nederlandse tijd) tot een uur of 0.00 en daarna niet meer kunnen slapen natuurlijk, haha.
Vanochtend ging de wekker al om 7.00 uur en heb ik na het ontbijt een wandeling gemaakt door Hydepark en via het Australian museum, waar ze alles vertelllen over dieren, planten, geologie en aborigionals, erg interessant. Na het museum ben ik door gewandeld naar de botanic garden en uiteindelijk uitgekomen bij het bekende operahouse. Wat een fantastisch gebouw is dat. Helemaal van witte tegeltjes en glas. Ondertussen was het een drukte van belang in de haven met veerboten en speedboten. Dat ga ik morgen doen, een rondvaart door de haven.
In de restaurants was het rond lunchtijd erg druk en door de warmte hier, zo'n 27 graden, trok een fijn grasveldje onder een boom in de schaduw ook erg. Lekker met de sokken uit in het gras. De wandeling na de lunch ging verder richting de harbourbridge en was ook indrukwekkend. De verschillende bouwstijlen van pakhuizen van rond 1890 en de nieuwe gebouwen en wolkenkrabbers geven een diverse sfeer. Het valt op dat de stad schoon, zakelijk, stijlvol en karakter heeft. Dat spreekt me erg aan, beetje zoals Rotterdam.
Het maritiem museum was het appertiefje voordat ik in een mediteraans restaurant neerstreek. In het museum onder meer de boot die het snelheidsrecord op zijn naam heeft en de First Lady, het schip met de eerste dame die solo rond de wereld zeilde. Ook heb ik nog een kijkje genomen en een gesprekje gehad met de bemanning op de James Graig, een clipper die emigranten naar Australie bracht. Ze kennen de Batavia en dan kom je al gauw op zeeschouwen, klippers en jalatte laarzen uit.
Veel indrukken merken jullie wel en ik ben van plan om morgen ook de hele dag op pad te gaan. Dat moet ook wel want overmorgen moet ik om 6.00 uur uit bed om het vliegtuig naar N-Z te halen. Dan komen er ook nog wat meer foto's op want ik heb het kabeltje helaas niet bij me.
AJ

Bangkok

De vlucht van Amsterdam naar Bangkok ging erg voorspoedig en duurde minder lang dan ik had verwacht. Bij aankomst in London moest ik nog wel 5 uur wachten op de vlucht naar Bangkok, maar op zo'n luchthaven is altijd wel wat te zien en de vliegtuigen zijn indrukwekkend. Zo liep ik wat wandelend door de vertrekhal tot ik een bekende zag met een grote beker aan de lippen. Het was Burgemeester Dijkstra van Grootegast, mijn oud werkgever waar ik 6 jaar heb gewerkt. Met een delegatie van 12 mensen gaan ze naar Nieuw-Zeeland op werkbezoek. Het is leuk om een aantal bekende gezichten weer te zien. Alleen krijg ik toch een aantal vragen over het werk van toen en ik verbaas me erover dat ik me er nog zoveel van kan herinneren. Ze vliegen met de hele groep ook via Bangkok en we zitten dus allemaal in hetzelfde vliegtuig.

Als ik met de bagage het vliegveld van Bangkok uit loop staat er een lange rij te wachten voor de taxi's. Er komt een dame op mij aflopen en ze probeert me een taxi aan te smeren voor 900 bath. Van het guesthouse wist ik dat de taxi ongeveer 500 bath kost dus ik steek scherp in. We komen uiteindelijk uit op een prijs van 600 bath maar dat moet we even worden overlegd met de baas want het is eigenlijk te goedkoop. Het gaat door, en ze regelt snel een taxi. Met volle vaart racen we over de weg richting Bangkok en schieten tussen alle auto's door. De chauffeur gebruikt daarbij zijn rechtervoet voor het gaspedaal en remt af en toe met de linker voet bij. Als we bijna bij de eindbestemming zijn weet hij niet waar het guesthouse is. Een telefoontje biedt uitkomst. Als we arriveren bij het guesthouse staat de taximeter op 550 bath. Geen gekke prijs dus.
Het guesthouse is prima. Eenvoudig maar precies goed, alleen een bed, een douche en een toilet. Meer heb je niet nodig, toch?

Eerste dag Bangkok
De eerste wandeling door de stad levert al gauw een ritje in een tuk-tuk op. De bestuurder rijdt me langs een aantal tempels, waaronder de golden mounten. Na de eerste tempel levert hij me af bij een winkel. hmm, dat hadden we niet afgesproken. De eigenaar van de winkel legt uit dat ik daar heel goedkoop een pak kan laten maken of andere kleding. Ik heb er geen trek ik en laat weten dat ik niet geinteresseerd ben en na 2 minuten sta ik weer buiten. De bestuurder staat te lachen, hij heeft met dit ritje een benzinebon van 200 bath gescoord.
We rijden naar de volgende tempel en daarna ik weer bij een winkel wordt gedropt. Ik moet er wel om lachen en zeg tegen hem dat ik niets koop maar dat we wel even een coupon gaan scoren. Als we bij de Golden mounten zijn dropt hij me bij de hoofdingang. Als ik na een uurtje weer terug ben is mijn chauffeur verdwenen. Het mooie is dat hij uiteindelijk 600 bath aan bonnen heeft maar dat ik niets hoefde te betalen voor het ritje. Het jammere is alleen dat ik later lees dat er in de reisgids voor wordt gewaarschuwd...
De tempels zijn overigens prachtig om te zien. Veel goud en glitters en natuurlijk lopen er monniken rond. Veel dingen zijn herkenbaar van mijn reis in Vietnam.


Na een wandelingetje vanaf de Golden mountan ga ik even lunchen en daarna loop ik richting pier 8 aan de rivier voor een boottocht met de riviertaxi. Een soort van openbaarvervoer over het water. Aanboord van het schip raak ik in gesprek met een Duitser, Florian, hij is 2e officier machinist aanboord van containerschepen. Hij is ook van plan om een boottochtje te maken en we reizen samen wat verder. Na het boottochje hebben we samen nog wat gegeten en een biertje gedroken. Erg leuk om op deze manier met mensen in contact te komen. Ook hij had ervaringen met de Tuk-tuk rijders en heeft wel een pak laten maken.

Vertrek naar Sydney
Vandaag is het alweer tijd om te vertrekken. Vanmorgen ben ik nog even naar het paleis gelopen maar het is pas vanmiddag open en dan ben ik al weer onderweg. Op heenweg liep ik door het park. Er werd me een zakje duivenvoer in de handen gedrukt met de mededeling:"happy newyear", of te wel ik mocht het gratis uitdelen. Jaja, in thailand iets gratis... Je moet er dik voor betalen. Voor 100 bath, dikke ...... dat doe ik dus mooi niet. Verderop zie ik meer toeristen in de val lopen en zie ik een man op een bankje zitten die wat verveeld met het graan rond zit te strooien om de duiven te voeren.
De tas staat klaar en ik heb de mail nog even gechecked. Susan uit Wellington heeft me gemaild en ze gaat een avond afspreken om mijn dia's te kunnen zien en eventueel een dag te organiseren zodat we kunnen varen. Daar heb ik erg zin in, maar nu eerst op naar Sydney!

Voorbereiding

Nog één dag en dan is het zo ver. De start van mijn avontuur in Nieuw Zeeland. De tas is ingepakt en morgen vertrekt het vliegtuig.
Vanaf de zomer speelt het al door mijn hoofd. Wat moet ik allemaal meenemen? Hoe zal het allemaal gaan en wat ga ik meemaken. Het zijn vragen waar ik nog geen antwoord en dat is maar goed ook, anders is het ook geen avontuur meer.
AJ